Spółgłoska półotwarta
![]() |
Ten artykuł od 2013-07 zawiera treści, przy których brakuje odnośników do źródeł. |
Spółgłoski półotwarte (półsamogłoski) powstają, gdy dochodzi do zbliżenia narządów mowy, ale nie do powstania szczeliny.
Ze względu na sposób artykulacji spółgłoski półotwarte leżą na granicy spółgłosek i samogłosek. Są bowiem niezgłoskotwórczymi odpowiednikami samogłosek, np. [j] jest artykulacyjnie spółgłoskowym odpowiednikiem samogłoski [i].
Klasyfikacja
Samogłoski otwarte są uważane za rodzaj aproksymantów[1]. Chociaż terminy „półsamogłoski” i „aproksymanty” często używane za synonimiczne, większość autorów używa terminu „aproksymant” dla bardziej ograniczonej grupy spółgłosek. Nie istnieje jedna przyjęta definicja samogłoski otwartej i często zależy ona od autora danego opracowania. Na przykład Ladefoged i Maddieson nie traktują spółgłoski półotwartej wargowo-zębowej dźwięcznej [ʋ] (zwanej również aproksymantem wargowo-zębowym) nie uznają jej za półsamogłoskę[2]
Uwaga terminologiczna
Określenia „spółgłoski zwarto-otwarte” i „sonanty” bywają używane jako synonimy terminu „spółgłoski półotwarte”.
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Crystal 2008 ↓, s. 432.
- ↑ Ladefoged i Maddieson 1996 ↓, s. 322.
Bibliografia
- David Crystal: A Dictionary of Linguistics and Phonetics. John Wiley & Sons, 2008. ISBN 978-1-4051-5296-9. (ang.).
- Peter Ladefoged, Ian Maddieson: The Sounds of the World's Languages. Blackwell Publishers, 1996. ISBN 0-631-19814-8. (ang.).