Мішэль Ракар
Мішэль Ракар | |
---|---|
фр.: Michel Rocard | |
![]() | |
Нараджэнне |
23 жніўня 1930[1][2][…] |
Смерць |
2 ліпеня 2016[4][5][…] (85 гадоў) |
Месца пахавання | |
Імя пры нараджэнні | фр.: Michel Louis Léon Rocard[3] |
Бацька | Іў Ракар[d] |
Жонка | Geneviève Poujol[d] |
Дзеці | Франсіс Ракар[d] |
Веравызнанне | кальвінізм |
Партыя | |
Адукацыя | |
Месца працы | |
Узнагароды | |
![]() |
Мішэль Ракар (фр.: Michel Rocard; 23 жніўня 1930 — 2 ліпеня 2016) — французскі палітык, член Сацыялістычнай партыі. Займаў пасаду прэм’ер-міністра падчас прэзідэнцтва Франсуа Мітэрана з 1988 па 1991 год, падчас знаходжання на якой увёў стаўку мінімальнага даходу інтэграцыі (RMI), сацыяльныя праграмы-мінімум дабрабыту немаёмных, падпісаў Маціньёнскія пагадненні аб статусе Новай Каледоніі.
Біяграфія
[правіць | правіць зыходнік]Пачатак кар’еры
[правіць | правіць зыходнік]Нарадзіўся ў Курбевуа (О-дэ-Сен) у пратэстанцкай сям’і, яго бацька — фізік-ядзершчык Іў Ракар. У палітыку Ракар прыйшоў падчас навучання ў Парыжскім інстытуце палітычных даследаванняў. Ён стаў старшынём арганізацыі «Французскія сацыялістычныя студэнты» (звязанай у асноўным з французскай Сацыялістычнай партыяй, якая ў той час называлася Французская секцыя рабочага інтэрнацыяналу (СФІО)), і вучыўся ў Нацыянальнай школе адміністрацыі (ENA). Працуючы фінансавым інспектарам (службовай асобай), ён адправіўся ў Алжыр і напісаў справаздачу пра ігнараванне лагераў бежанцаў падчас Алжырскай вайны (1954—1962).
Выйшаўшы з СФІО праз стаўленне да Алжырскай вайны, ён далучыўся да створанай Гі Моле Адзінай сацыялістычнай партыі (PSU), у якой знаходзіўся з 1967 па 1974. год. Быў прыкметнай фігурай падчас падзей у маі 1968 года. Ракар вылучаўся кандыдатам на прэзідэнцкіх выбарах 1969 года, але атрымаў толькі 3,6 % галасоў. Праз некалькі месяцаў быў абраны дэпутатам парламента ад дэпартамента Івелін, перамогшы былога прэм’ер-міністра Марыса Куў дэ Мюрвіля. Страціў месца ў парламенце ў 1973 годзе, але вярнуў яго ў 1978 годзе.
У 1974 годзе далучыўся да створанай Франсуа Мітэранам Сацыялістычнай партыі (PS), якая замяніла старую СФІО.
Абраны мэрам Канфлан-Сен-Анарыну ў 1977 годзе, Мішэль узначальваў апазіцыю Мітэрану ўнутры Сацыялістычнай партыі (як кандыдат правага крыла партыі). Пасля паразы левых на парламенцкіх выбарах 1978 года ён спрабаваў узяць на сябе кіраўніцтва партыяй.
З 1970 па 1990 год група Мішэля Ракара ўнутры Сацыялістычнай партыі, вядомая як «Les rocardiens», выступала за рэфармаванне французскага сацыялізму праз выразнае прызнанне рыначнай эканомікі, больш дэцэнтралізацыі і менш дзяржаўнага кантролю. Яна знаходзілася ў асноўным пад уплывам скандынаўскай сацыял-дэмакратыі і стаяла ў апазіцыі да першапачатковай праграмы Мітэрана аб нацыяналізацыі, закладзенай у «110 прапановах для Францыі». Тым не менш, «Les rocardiens» заўсёды заставаліся ў меншасці.
Знаходжанне ва ўрадзе
[правіць | правіць зыходнік]Падчас першага прэзідэнцкага тэрміну Мітэрана Ракар быў міністрам тэрытарыяльнага развіцця і міністрам планавання з 1981 па 1983 год, міністрам сельскай гаспадаркі з 1983 па 1985 год. Пайшоў з кабінета ў сувязі з яго нязгодай з увядзеннем прапарцыйнай сістэмы выбараў у заканадаўчыя органы. Мішэль марна спадзяваўся, што Мітэран не будзе балатавацца на выбарах, і ён сам стане кандыдатам ад PS на прэзідэнцкіх выбарах 1988 года.
Пасля перавыбрання Мітэрана на выбарах быў прызначаны прэм’ер-міністрам (май 1988 — май 1991). Сфарміраваў кабінет, у які ўвайшлі 4 правацэнтрысцкія міністры. Як заявіў прэм’ер-міністр, ён заключыў Маціньёнскія пагадненні аб статусе Новай Каледоніі, якімі скончыліся праблемы ў гэтай заморскай тэрыторыі. Дасягненнем яго ўрада было таксама зніжэнне ўзроўню беспрацоўя і буйнамаштабныя рэформы дзяржаўнай сістэмы фінансавага забеспячэння. Ён увёў пражытачны мінімум для заработнай платы (Мінімальны даход інтэграцыі — RMI), які аказаўся эфектыўным у барацьбе з беднасцю, і пашырыў медыка-санітарную дапамогу і дапамогу з жыллём.
Падатак на багацце (адменены пры папярэднім урадзе Жака Шырака) быў адноўлены і РГС (агульны сацыяльны ўнёсак) быў уведзены ў 1990 годзе, каб забяспечыць больш эгалітарны спосаб фінансавання сацыяльнага забеспячэння. Прэм’ерства Ракара адзначылася шэрагам актыўных палітычных крокаў па еўрапейскай інтэграцыі; на яго прыйшлося таксама крушэнне сацыялістычнага лагера ў Еўропе.
У 1993—1994 гадах Ракар быў першым сакратаром Сацыялістычнай партыі Францыі, аднак пасля некалькіх электаральных няўдач саступіў лідарства ў партыі. Затым некаторы час быў сенатарам ад дэпартамента Івелін.
З 1999 года член Еўрапарламента, да 2004 года быў старшынёй камісіі па правах чалавека, замежных спраў, бяспекі. Актыўна ўдзельнічаў у еўрапейскай палітыцы.
Зноскі
- ↑ http://www.senat.fr/senateur/rocard_michel95064m.html
- ↑ Michel Rocard // Sycomore / Assemblée nationale Праверана 9 кастрычніка 2017.
- ↑ а б в Fichier des personnes décédées Праверана 16 студзеня 2023.
- ↑ http://www.lepoint.fr/politique/michel-rocard-est-mort-02-07-2016-2051431_20.php
- ↑ http://www.telerama.fr/idees/michel-rocard-l-enfance-d-un-politique,144734.php
- ↑ http://www.20minutes.fr/politique/1875079-20160702-michel-rocard-pere-deuxieme-gauche-decede
- Нарадзіліся 23 жніўня
- Нарадзіліся ў 1930 годзе
- Нарадзіліся ў дэпартаменце О-дэ-Сен
- Памерлі 2 ліпеня
- Памерлі ў 2016 годзе
- Памерлі ў Парыжы
- Пахаваныя ў Францыі
- Члены французскай Сацыялістычнай партыі (1969)
- Выпускнікі ліцэя Людовіка Вялікага
- Выпускнікі Нацыянальнай школы адміністрацыі (Францыя)
- Выпускнікі Інстытута палітычных даследаванняў
- Кавалеры Вялікага Крыжа французскага Ордэна «За заслугі»
- Кавалеры Вялікага крыжа ордэна Ганаровага легіёна
- Афіцэры Нацыянальнага Ордэна Квебека
- Кавалеры Вялікага крыжа ордэна Ізабелы Каталічкі
- Кавалеры Вялікага Крыжа ордэна Заслуг перад Рэспублікай Польшча
- Асобы
- Прэм’ер-міністры Францыі
- Міністры сельскай гаспадаркі Францыі
- Кандыдаты ў прэзідэнты Францыі (1969)
- Дэпутаты Еўрапарламента ад Францыі