Tai Woffinden
Tai Woffinden (ur. 10 sierpnia 1990 w Scunthorpe) – brytyjski żużlowiec.
![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Data i miejsce urodzenia |
10 sierpnia 1990 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Dorobek medalowy | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Strona internetowa |
Wielokrotny reprezentant Wielkiej Brytanii, indywidualny mistrz świata w sezonach 2013, 2015 oraz 2018. Wygrywając Grand Prix 2018 stał się pierwszym zawodnikiem z Wielkiej Brytanii, który trzykrotnie zostawał żużlowym IMŚ. Złoty medalista Speedway of Nations 2021. Siedmiokrotny medalista indywidualnych mistrzostw Wielkiej Brytanii (złoty – 2013, 2014, 2015, brązowy – 2008, 2009, 2011, 2012)[1]. Razem ze Spartą Wrocław zwycięzca żużlowej Ekstraligi w sezonie 2021 i ośmiokrotny medalista tych rozgrywek.
Życiorys
edytujDzieciństwo i młodość
edytujWoffinden urodził się w Anglii. Kiedy jego ojciec Rob, który również był żużlowcem, skończył karierę w 1994, przeprowadził się wraz z rodziną do Perth, do Australii, którą Tai uważa za swoją ojczyznę[2]. Mimo to podczas swojej kariery zdecydował się reprezentować Wielką Brytanię. Jako dziecko trenował taekwondo. Będąc nastolatkiem zaczął odnosić pierwsze sukcesy w lokalnych australijskich zawodach żużlowych. W 2006 roku jego rodzina wróciła do Anglii, by pomagać mu w rozwoju kariery[3].
Kariera sportowa
edytujW 2006 podpisał kontrakt z drużyną Scunthorpe Scorpions, jeżdżącą wówczas w Conference League – trzecim poziomie rozgrywkowym w Wielkiej Brytanii. Jeździł również dla Sheffield Tigers w Premier League, na drugim poziomie rozgrywkowym (zawodnicy w Wielkiej Brytanii mogą startować w więcej niż jednej lidze w tym kraju). 29 maja zadebiutował w Conference League. W dniu 16. urodzin zadebiutował w ligowym meczu w barwach Sheffield. W starciu z Redcar Bears pojechał w trzech wyścigach. Nie zdobył jednak żadnego punktu. Jego debiutancki sezon w barwach klubu ze Scunthrope był bardzo udany. Zakończył go ze średnią biegową wynoszącą 2,497. W następnym roku oprócz jazdy dla Scunthorpe, startował też w barwach Rye House Rockets w Premier League, gdzie jeździł do 2008 roku. Przed sezonem 2008 podpisał kontrakt z Włókniarzem Częstochowa[4]. Był to jego pierwszy kontrakt polskiej lidze. W tym samym roku zaczął również starty w lidze szwedzkiej.
W reprezentacji Wielkiej Brytanii zadebiutował startując w półfinale Drużynowych Mistrzostw Świata Juniorów 2008.
Od sezonu 2009 jeździł dla Wolverhampton Wolves. Już w pierwszym sezonie startów został z tą drużyną drużynowym mistrzem wielkiej Brytanii. Organizatorzy przyznali mu stałą dziką kartę na starty w cyklu Grand Prix 2010[5]. W tym samym roku zmarł jego ojciec, który wspierał go przez całą dotychczasową karierę, przez co zawodnik mocno się pogubił. Długo nie mógł się po tym otrząsnąć[6]. GP skończył z dorobkiem jedynie 49 punktów w jedenastu rundach. Zajął 14. miejsce, ostatnie spośród zawodników, którzy startowali w każdym turnieju.
W latach 2007–2011 zdobywał medale młodzieżowych indywidualnych mistrzostw Wielkiej Brytanii (złoty – 2008, 2011, srebrny – 2009, 2010, brązowy – 2007).
Sezon 2012 był pierwszym sezonem Woffindena w barwach Sparty Wrocław.
Rok później drugi raz w karierze jeździł w Grand Prix – podobnie jak trzy lata wcześniej, dostał stałą dziką kartę[7]. 18 maja 2013 roku wygrał swoją pierwszą rundę GP – Grand Prix Czech w Pradze. 21 września 2013 podczas drugiego biegu GP Skandynawii spowodował upadek Tomasza Golloba, w wyniku którego Polak doznał wstrząsu mózgu oraz przesunięcia siódmego kręgu w kręgosłupie[8]. Przez cały cykl notował dobre wyniki, co sprawiło, że został indywidualnym mistrzem świata – najmłodszym w całej historii Grand Prix. Przed sezonem kurs na jego zwycięstwo wynosił 1:500[9]. W sezonie 2013 osiągnął też najwyższą w całej dotychczasowej karierze średnią biegową w polskiej Ekstralidze (2,471). Startował również w Indywidualnych mistrzostwach Europy – w klasyfikacji generalnej zajął piąte miejsce, nie startował jednak w ostatniej rundzie[10].
Kolejna szansa na medal Grand Prix pojawiła się w 2014 roku. Woffinden skończył cykl GP ze 121 punktami na koncie. Tyle samo miał Nicki Pedersen, co oznaczało, że zawodnicy muszą odjechać bieg dodatkowy. W nim lepszy okazał się Duńczyk. Z Elit Vetlandą wygrał ligę szwedzką, będąc zawodnikiem z najwyższą średnią biegową w swojej drużynie i drugą najwyższą w całej lidze.
W 2015 roku zdobył swoje drugie indywidualne mistrzostwo świata z najwyższą w karierze liczbą 163 punktów. Przewaga nad rywalami była na tyle duża, że zapewnił to sobie jeszcze przed ostatnią rundą. W całym sezonie aż 6 razy stanął na podium zawodów GP, co również jest jego dotychczasowym rekordem wyrównanym trzy lata później. W 2016 został wicemistrzem ustępując Gregowi Hancockowi. 30 lipca 2016 w finale Drużynowego Pucharu Świata na torze w Manchesterze zdobył 19 punktów dla reprezentacji Wielkiej Brytanii. Turniej zakończył się dosyć niespodziewanym srebrem Brytyjczyków. Był to pierwszy medal DMŚ tej reprezentacji od dziesięciu lat. Po tym jak drugi raz w karierze wygrał ligę brytyjską z Wolverhampton, ogłosił, że od sezonu 2017 nie będzie startował w tych rozgrywkach. Zrezygnował też z występów w reprezentacji. Jak sam mówił, było to spowodowane brakiem profesjonalnego podejścia do kadry wśród innych zawodników[11].
W 2017 zdobył brązowy medal Grand Prix. Był to jego czwarty medal tych rozgrywek w karierze. W 2018 trzeci raz zdobył indywidualne mistrzostwo świata, stając się pierwszym zawodnikiem reprezentującym Wielką Brytanię w żużlowych IMŚ, który tego dokonał. Był to jego piąty medal tych rozgrywek na przestrzeni sześciu lat. 6 października 2018 jak dotąd po raz ostatni wygrał rundę Grand Prix. Po roku przerwy powrócił do reprezentacji[12]. Zaliczył znakomity występ podczas finału Speedway Of Nations 2018, gdzie w trzynastu biegach tylko raz nie przyjechał pierwszy. Nie wystarczyło to do zdobycia mistrzostwa przez Wielką Brytanię. Woffinden musiał zadowolić się srebrem.
7 czerwca 2019 w 1. biegu ligowego meczu przeciwko Motorowi Lublin doznał bardzo poważnej kontuzji[13], która wykluczyła go ze startu w finale Speedway of Nations 2019. Nie wystąpił też w dwóch rundach Grand Prix 2019. Ogólnie dalsza część cyklu nie szła mu najlepiej i skończył go dopiero na 13. miejscu. W 2020 zdobył kolejny srebrny medal Grand Prix. Jego zdobycie przypieczętował dopiero po dodatkowym wyścigu z Fredrikiem Lindgrenem, gdyż obaj zawodnicy mieli po 117 punktów na koniec cyklu. Dzień po ostatniej rundzie GP w ligowym starciu ze Stalą Gorzów, zanotował upadek, w wyniku którego znowu ominął go finał Speedway of Nations. Był to dla niego koniec sezonu[14].
W 2021 po dziesięciu latach startów dla wrocławskiej drużyny i wcześniejszych pięciu medali ligowych w barwach tej drużyny, pierwszy raz zdobył z nią złoto Drużynowych Mistrzostw Polski. 14 września 2021 Sparta Wrocław poinformowała o przedłużeniu kontraktu z Woffindenem do końca sezonu 2024[15]. Z Dackarną Målilla wygrał ligę szwedzką. Po dwóch latach nieobecności wziął udział w SoN. Tworzył brytyjską drużynę wraz z Robertem Lambertem i rezerwowym Tomem Brennanem. Startował tylko pierwszego dnia rywalizacji, gdyż uraz którego nabawił się w trakcie jednego z wyścigów wykluczył go z drugiego dnia startów[16]. Zastąpił go Daniel Bewley[17]. Ostatecznie Brytyjczycy triumfowali w całych zawodach, po tym jak w wyścig finałowy przeciwko reprezentacji Polski na pierwszym miejscu ukończył Bartosz Zmarzlik, drugi do mety dojechał Robert Lambert, trzeci Daniel Bewley, a upadek zaliczył Maciej Janowski. Było to pierwsze złoto drużynowych mistrzostw świata dla tej reprezentacji od 32 lat. Po sezonie 2021 zrezygnował ze startów w lidze szwedzkiej i w 2022 poza jazdą w Polsce, występował również w lidze duńskiej w barwach Esbjerg Vikings[18].
Życie prywatne
edytuj17 grudnia 2016 roku ożenił się z Faye Woffinden. 20 listopada 2017 parze urodziła się córka Rylee-Cruu[19], a 1 grudnia 2019 córka Celle.
Po sezonie 2019 napisał autobiografię. W Polsce jest ona dostępna od 25 marca 2020[20].
Zawodnik wyróżnia się licznymi tatuażami[21].
Przynależność klubowa
edytujWielka Brytania
- Scunthorpe Scorpions (2006–2007)
- Sheffield Tigers (2006)
- Rye House Rockets (2007–2008)
- Wolverhampton Wolves (2009–2014)
- Wolverhampton Wolves (2016)
- Sheffield Tigers (2023–)
Polska
- Włókniarz Częstochowa (2008–2010)
- Start Gniezno (2011)
- Sparta Wrocław (2012–)
Szwecja
- Vargarna Norrkoping (2008–2011)
- Dackarna Målilla (2012)
- VMS Elit Vetlanda (2014–2016)
- Masarna Avesta (2017–2018)
- Indianerna Kumla (2019)
- Dackarna Målilla (2021)
- Västervik Speedway (2023–)
Dania
- Esbjerg Vikings (2022)
Starty w Grand Prix (Indywidualnych Mistrzostwach Świata na Żużlu)
edytujStan na 1 października 2023.
Zwycięstwa w poszczególnych zawodach Grand Prix
edytujNr | Dzień | Rok | Nazwa | Miejscowość | Tor | Długość toru |
---|---|---|---|---|---|---|
1. | 18 maja | 2013 | Grand Prix Czech | Praga | Stadion Markéta | 353m |
2. | 31 maja | 2014 | Grand Prix Czech | Praga | Stadion Markéta | 353m |
3. | 14 czerwca | 2014 | Grand Prix Szwecji | Målilla | G&B Stadium | 305m |
4. | 23 maja | 2015 | Grand Prix Czech | Praga | Stadion Markéta | 353m |
5. | 26 września | 2015 | Grand Prix Sztokholmu | Solna | Friends Arena (sztuczny tor) | 275m |
6. | 14 maja | 2016 | Grand Prix Polski | Warszawa | PGE Narodowy (sztuczny tor) | 272m |
7. | 26 sierpnia | 2017 | Grand Prix Polski | Gorzów Wielkopolski | Stadion im. Edwarda Jancarza | 329m |
8. | 12 maja | 2018 | Grand Prix Polski | Warszawa | PGE Narodowy (sztuczny tor) | 272m |
9. | 30 czerwca | 2018 | Grand Prix Danii | Horsens | CASA Arena (sztuczny tor) | 272m |
10. | 22 września | 2018 | Grand Prix Niemiec | Teterow | Bergring Arena | 314m |
11. | 6 października | 2018 | Grand Prix Polski | Toruń | Motoarena | 318m |
Miejsca na podium
edytujPunkty w poszczególnych zawodach Grand Prix
edytuj
|
|
Sezon | Dzień | Miejscowość | Miejsce | Punkty | Biegi |
---|---|---|---|---|---|
2008 | 4 października | Pardubice | 15. | 3 | (t,2,0,1,0) |
2009 | 3 października | Goričan | 4. | 12+1 | (t,3,3,3,3+1) |
Starty w drużynowych mistrzostwach świata
edytujSezon | Dzień | Miejscowość | Miejsce | Punkty | Biegi | Reprezentacja | Zwycięzca |
---|---|---|---|---|---|---|---|
2008 | 17 lipca | Vojens (Baraż) | 5. | 9 | (1,3,1,1,2,1) | Wielka Brytania | Dania |
2009 | 13 lipca 16 lipca |
Peterborough (Półfinał) Leszno (Baraż) |
5. | 5 8 |
(1,1,1,1,1) (0,2,2,2,1,1) |
Wielka Brytania | Polska |
2010 | 26 lipca 31 lipca |
King’s Lynn (Półfinał) Vojens (Finał) |
4. | 7 6 |
(2,w,2,3,0) (d,2,3,1,0) |
Wielka Brytania | Polska |
2011 | 11 lipca 14 lipca |
King’s Lynn (Półfinał) Gorzów Wielkopolski (Baraż) |
6. | 10 6 |
(w,w,3,2,3,2) (1,0,1,3,1,0) |
Wielka Brytania | Polska |
2012 | 9 lipca 12 lipca |
King’s Lynn (Półfinał) Målilla (Baraż) |
6. | 8 14 |
(3,1,0,1,3) (2,6!,3,2,1) |
Wielka Brytania | Dania |
2013 | 15 lipca 18 lipca |
King’s Lynn (Półfinał) Praga (Baraż) |
6. | 18 14 |
(3,2,6!,2,2,3) (3,3,0,4!,2,2) |
Wielka Brytania | Polska |
2014 | 26 lipca 2 sierpnia |
King’s Lynn (Półfinał) Bydgoszcz (Finał) |
4. | 12 12 |
(1,3,3,2,3) (2,2,1,2!,3,2) |
Wielka Brytania | Dania |
2015 | 8 czerwca 11 czerwca |
King’s Lynn (Półfinał) Vojens (Baraż) |
5. | 13 21 |
(3,1,3,3,3) (3,3,3,6!,3,3) |
Wielka Brytania | Szwecja |
2016 | 30 lipca | Manchester (Finał) | 2. | 19 | (3,2,3,6!,3,2) | Wielka Brytania | Polska |
2023 | 25 lipca
29 lipca |
Wrocław (Półfinał)
Wrocław (Finał) |
2. | 10
7 |
(2,2,3,3)
(3,3,0,0,1) |
Wielka Brytania | Polska |
Sezon | Dzień | Miejscowość | Miejsce | Punkty | Biegi | Reprezentacja | Zwycięzca |
---|---|---|---|---|---|---|---|
2018 | 8 czerwca 9 czerwca |
Wrocław | 2. | 18 17+3 |
(3,3,3,3,3,3) (2,3,3,3,3,3+3) |
Wielka Brytania | Rosja |
2021 | 16 października | Manchester | 1. | 15 | (2,3,2,4,4,w) | Wielka Brytania | – |
Starty w lidze (szczegółowo)
edytujStan na 24 września 2023
Sezon | Liga | Klub | Miejsce | Mecze | Biegi | Punkty | Bonusy | Razem | Śr. bieg. | Śr. mecz. |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
2006 | Conference League | Scunthorpe Scorpions | 1. | 35 | 169 | 377 | 45 | 422 | 2,497 (b.d.) | 10,77 |
2006 | Premier League | Sheffield Tigers | 2. | 4 | 15 | 23 | 2 | 25 | 1,667 (b.d.) | 5,75 |
2007 | Conference League | Scunthrope Scorpions | 1. | 20 | 106 | 291 | 10 | 301 | 2,840 (b.d.) | 14,55 |
2007 | Premier League | Rye House Rockets | 1. | 40 | 175 | 372 | 33 | 405 | 2,314 (b.d.) | 9,30 |
2008 | Premier League | Rye House Rockets | 3. | 35 | 169 | 430 | 24 | 454 | 2,686 (b.d.) | 12,29 |
2009 | Elite League | Wolverhampton Wolves | 1. | 37 | 162 | 303 | 33 | 336 | 2,074 (16.) | 8,19 |
2010 | Elite League | Wolverhampton Wolves | 3. | 38 | 181 | 328 | 15 | 343 | 1,895 (18.) | 8,63 |
2011 | Elite League | Wolverhampton Wolves | 8. | 25 | 114 | 233 | 9 | 242 | 2,123 (13.) | 9,32 |
2012 | Elite League | Wolverhampton Wolves | 9. | 19 | 90 | 198 | 11 | 209 | 2,322 (b.d.) | 9,29 |
2013 | Elite League | Wolverhampton Wolves | 4. | 23 | 112 | 262 | 19 | 281 | 2,509 (b.d.) | 10,42 |
2014 | Elite League | Wolverhampton Wolves | 7. | 28 | 132 | 231 | 27 | 258 | 1,939 (17.) | 8,25 |
2016 | Elite League | Wolverhampton Wolves | 1. | 10 | 47 | 100 | 9 | 109 | 2,319 (nsk) | 10,00 |
Sezon | Liga | Klub | Miejsce | Mecze | Biegi | Punkty | Bonusy | Razem | Śr. bieg. | Śr. mecz. |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
2008 | Ekstraliga | Włókniarz Częstochowa | 4. | 11 | 35 | 26 | 5 | 31 | 0,886 (nsk) | 2,36 |
2009 | Ekstraliga | Włókniarz Częstochowa | 3. | 17 | 86 | 125 | 16 | 141 | 1,640 (27.) | 7,35 |
2010 | Ekstraliga | Włókniarz Częstochowa | 7. | 14 | 60 | 65 | 7 | 72 | 1,200 (41.) | 4,64 |
2011 | 1. liga | GTM Start Gniezno | 3. | 12 | 60 | 124 | 8 | 132 | 2,200 (8.) | 10,33 |
2012 | Ekstraliga | Sparta Wrocław | 9. | 14 | 71 | 115 | 13 | 128 | 1,803 (32.) | 8,21 |
2013 | Ekstraliga | Sparta Wrocław | 7. | 16 | 87 | 203 | 12 | 215 | 2,471 (3.) | 12,69 |
2014 | Ekstraliga | Sparta Wrocław | 6. | 12 | 63 | 128 | 11 | 139 | 2,206 (6.) | 10,67 |
2015 | Ekstraliga | Sparta Wrocław | 2. | 18 | 94 | 220 | 7 | 227 | 2,415 (2.) | 12,22 |
2016 | Ekstraliga | Sparta Wrocław | 4. | 18 | 95 | 223 | 6 | 229 | 2,411 (2.) | 12,39 |
2017 | Ekstraliga | Sparta Wrocław | 2. | 18 | 94 | 178 | 16 | 194 | 2,064 (7.) | 9,89 |
2018 | Ekstraliga | Sparta Wrocław | 3. | 18 | 95 | 195 | 17 | 212 | 2,232 (5.) | 10,83 |
2019 | Ekstraliga | Sparta Wrocław | 2. | 18 | 72 | 151 | 8 | 159 | 2,208 (8.) | 8,39 |
2020 | Ekstraliga | Sparta Wrocław | 3. | 18 | 83 | 167 | 13 | 180 | 2,169 (6.) | 10,44 |
2021 | Ekstraliga | Sparta Wrocław | 1. | 18 | 71 | 132 | 16 | 148 | 2,085 (8.) | 8,80 |
2022 | Ekstraliga | Sparta Wrocław | 5. | 13 | 76 | 135 | 12 | 147 | 1,934 (17.) | 10,38 |
2023 | Ekstraliga | Sparta Wrocław | 2. | 18 | 81 | 134 | 25 | 159 | 1,963 (17.) | 7,44 |
Sezon | Liga | Klub | Miejsce | Mecze | Biegi | Punkty | Bonusy | Razem | Śr. bieg. | Śr. mecz. |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
2008 | Allsvenskan | Vargarna Norrköping | 1. | 5 | 27 | 52 | 7 | 59 | 2,185 (b.d.) | 10,04 |
2009 | Elitserien | Vargarna Norrköping | 2. | 19 | 95 | 150 | 18 | 168 | 1,768 (b.d.) | 7,89 |
2010 | Elitserien | Vargarna Norrköping | 7. | 8 | 30 | 32 | 5 | 37 | 1,233 (b.d.) | 4,00 |
2011 | Elitserien | Vargarna Norrköping | 6. | 9 | 42 | 55 | 10 | 65 | 1,548 (b.d.) | 6,11 |
2012 | Elitserien | Dackarna Målilla | 3. | 3 | 14 | 26 | 2 | 28 | 2,000 (nsk) | 8,67 |
2014 | Elitserien | Vetlanda Speedway | 1. | 12 | 53 | 113 | 12 | 125 | 2,359 (2.) | 9,42 |
2015 | Elitserien | Vetlanda Speedway | 1. | 16 | 78 | 146 | 21 | 167 | 2,141 (5.) | 9,13 |
2016 | Elitserien | Vetlanda Speedway | 6. | 14 | 72 | 140 | 15 | 155 | 2,153 (7.) | 10,00 |
2017 | Elitserien | Masarna Avesta | 3. | 15 | 68 | 150 | 14 | 164 | 2,412 (2.) | 10,71 |
2018 | Elitserien | Indianerna Kumla | 5. | 15 | 77 | 165 | 8 | 173 | 2,247 (7.) | 11,00 |
2019 | Elitserien | Indianerna Kumla | 5. | 11 | 57 | 130 | 5 | 135 | 2,368 (3.) | 11,82 |
2021 | Elitserien | Dackarna Målilla | 1. | 9 | 45 | 91 | 8 | 99 | 2,200 (10.) | 10,11 |
2023 | Elitserien | Västervik Speedway | 2. | 15 | 58 | 116 | 13 | 129 | 2,224 (7.) | 10,55 |
Sezon | Liga | Klub | Miejsce | Mecze | Biegi | Punkty | Bonusy | Razem | Śr. bieg. | Śr. mecz. |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
2022 | DSL | Esbjerg Vikings | 4. | 3 | 20 | 36 | 2 | 38 | 1,900 (b.d.) | 12,00 |
Pozostałe osiągnięcia
edytuj- 2014 – 9. miejsce – 6 pkt (0,1,3,1,1)
- 2015 – 10. miejsce – 9+0 pkt (3,1,1,3,1+0)
- 2016 – 7. miejsce – 10+1 pkt (3,2,1,2,2+1)
- 2017 – 11. miejsce – 7 pkt (0,2,2,2,1)
- 2018 – 9. miejsce –9+d pkt (2,3,1,3,w+d)
- 2020 – 6. miejsce – 11+2 pkt (1,2,3,2,3+2)
- 2021 – 13. miejsce – 3 pkt (3,0,d,ns,-)
- 2022 – 2. miejsce – 9+3+2 pkt (0,2,1,3,3+3+2)
- 2007 – 16. miejsce – 0 pkt (w,-,-,-,-)
- 2008 – 3. miejsce – 11+2+1 pkt (1,3,3,1,3+2+1)
- 2009 – 3. miejsce – 11+2+1 pkt (2,2,2,3,2+2+1)
- 2011 – 3. miejsce – 15+1 pkt (3,3,3,3,3+1)
- 2012 – 3. miejsce – 12+3+1 pkt (2,3,2,3,2+3+1)
- 2013 – 1. miejsce – 15+3 pkt (3,3,3,3,3+3)
- 2014 – 1. miejsce – 12+3+3 pkt (3,1,3,2,3+3+3)
- 2015 – 1. miejsce – 13+3 pkt (1,3,3,3,3+3)
- W latach 2016–2023 nie brał udziału w Turnieju
- 2024 – 2. miejsce – 10+3+1pkt (3,2,1,3,1+3+1)
Przypisy
edytuj- ↑ Uczestnicy IMME – Tai Woffinden | Unia Tarnów Żużel. unia.tarnow.pl. [dostęp 2016-02-01].
- ↑ Tai Woffinden, Peter Oakes: Tai Woffinden. Bez hamulców. Autobiografia. Kraków: Wydawnictwo SQN, 2020, s. 261–285. ISBN 978-83-81295-46-8.
- ↑ Żużel Tai Woffinden. Brytyjski król żużla [online], Magazyn Żużel, 17 czerwca 2021 [dostęp 2022-02-01] (pol.).
- ↑ Wirtualna Polska Media , Nadzieja Włókniarza Częstochowa: Tai Woffinden - WP SportoweFakty [online], sportowefakty.wp.pl, 21 marca 2011 [dostęp 2022-02-01] (pol.).
- ↑ Redakcja, Przyznano"dzikie karty" na Speedway Grand Prix 2010 [online], Nasze Miasto, 14 listopada 2009 [dostęp 2022-02-01] (pol.).
- ↑ Śmierć ojca zmieniła jego życie. Historia prawdziwa [online], sport.interia.pl [dostęp 2022-02-01] (pol.).
- ↑ Wirtualna Polska Media , Jarosław Hampel z dziką kartą w GP 2013! - WP SportoweFakty [online], sportowefakty.wp.pl, 17 października 2012 [dostęp 2022-02-01] (pol.).
- ↑ Tomasz Gollob poważnie kontuzjowany, podano wstępną diagnozę [online], Onet Sport, 22 września 2013 [dostęp 2022-02-01] (pol.).
- ↑ Zagrał na nosie bukmacherom. Było 500:1 a on został mistrzem świata! [online], Przegląd Sportowy, 6 października 2013 [dostęp 2022-02-01] (pol.).
- ↑ SEC - Speedway Euro Championship [online], SEC - Speedway Euro Championship [dostęp 2022-04-16] .
- ↑ Redakcja, Woffinden nie wystąpi w The World Games 2017 [online], Sportowy24, 12 maja 2017 [dostęp 2022-02-01] (pol.).
- ↑ Woffinden wraca do reprezentacji! Dlaczego to zrobił? [online], Przegląd Sportowy, 25 maja 2018 [dostęp 2022-02-01] (pol.).
- ↑ Tai Woffinden przez miesiąc nie wystąpi na torze [online], Radio Wrocław [dostęp 2022-02-01] (pol.).
- ↑ Koszmarny wypadek w Gorzowie! Tai Woffinden kontuzjowany [online], PoBandzie - Portal Sportowy, 4 października 2020 [dostęp 2022-02-01] (pol.).
- ↑ Telewizja Polska S.A , Trzykrotny mistrz świata zostaje w Polsce [online], sport.tvp.pl, 14 września 2021 [dostęp 2022-02-01] (pol.).
- ↑ Przerażający upadek Woffindena. Brytyjczycy pojadą bez lidera [online], TVN24.pl [dostęp 2022-02-01] (pol.).
- ↑ Żużel. Brytyjska radość. Dzieci będą nazywane „Dan Bewley”? [online], PoBandzie - Portal Sportowy, 21 października 2021 [dostęp 2022-02-01] (pol.).
- ↑ Żużel Tai Woffinden znowu zaskoczył. Skąd ten wybór? [online], Magazyn Żużel, 24 stycznia 2022 [dostęp 2022-02-09] (pol.).
- ↑ Wirtualna Polska Media , Faye Woffinden - piękność, która zakochała się w Australijczyku - 7 - WP SportoweFakty [online], sportowefakty.wp.pl, 27 lutego 2018 [dostęp 2022-02-01] (pol.).
- ↑ l, Już jest! Biografia Taia Woffindena trafiła do księgarni [online], www.speedwaynews.pl, 25 marca 2020 [dostęp 2022-02-01] (pol.).
- ↑ Tai Woffinden i jego (nie)wszystkie tatuaże [online], Mercedes-Benz Garcarek [dostęp 2022-02-01] (pol.).
Bibliografia
edytuj- Woffinden, Tai, Oakes, Peter: Tai Woffinden. Bez hamulców. Autobiografia. John Blake Publishing, 2019. ISBN 978-83-8129-546-8.
- Speedway History Info – Historia żużla | Tai Woffinden
- Tai Woffinden | Polish Speedway Database
- Tai Woffinden | Speedway riders, history and results (ang.)
- Tai Woffinden – mistrz, któremu przed sezonem nie dawano szans