Polifonia: Różnice pomiędzy wersjami
[wersja przejrzana] | [wersja przejrzana] |
litera |
-wypunktowanie |
||
Linia 1: | Linia 1: | ||
'''Polifonia''' ({{greka|πολυφωνία}} ''polyphonia'', wiele głosów) – rodzaj [[faktura (muzyka)|faktury muzycznej]], w której równocześnie dwa lub więcej głosów prowadzonych jest niezależnie od siebie. Szczytowym osiągnięciem polifonii jest twórczość [[Johann Sebastian Bach|Johanna Sebastiana Bacha]]. |
'''Polifonia''' ({{greka|πολυφωνία}} ''polyphonia'', wiele głosów) – rodzaj [[faktura (muzyka)|faktury muzycznej]], w której równocześnie dwa lub więcej głosów prowadzonych jest niezależnie od siebie. Szczytowym osiągnięciem polifonii jest twórczość [[Johann Sebastian Bach|Johanna Sebastiana Bacha]]. |
||
⚫ | Z punktu widzenia pokrewieństwa między głosami wyróżnić można dwa rodzaje polifonii: [[imitacja|imitacyjną]] i kontrastową. Technika imitacyjna jest starsza, powstała w [[średniowiecze|średniowieczu]], jej formą jest [[kanon (muzyka)|kanon]]. W okresie [[renesans]]u rozwinęła się polifonia fugowana, oparta na [[kontrapunkt (muzyka)|kontrapunkcie]] podwójnym (i wielokrotnym). Strukturą muzyczną opartą na tej technice jest [[fuga (muzyka)|fuga]]. |
||
Z punktu widzenia pokrewieństwa między głosami wyróżnić można dwa rodzaje polifonii: |
|||
* [[imitacja|imitacyjną]] |
|||
* kontrastową |
|||
⚫ | |||
⚫ | Technika imitacyjna jest starsza, powstała w [[średniowiecze|średniowieczu]], jej formą jest [[kanon (muzyka)|kanon]]. W okresie [[renesans]]u rozwinęła się polifonia fugowana, oparta na [[kontrapunkt (muzyka)|kontrapunkcie]] podwójnym (i wielokrotnym). Strukturą muzyczną opartą na tej technice jest [[fuga (muzyka)|fuga]]. |
||
⚫ | |||
== Zobacz też == |
== Zobacz też == |
||
* [[polifoniczność]] w [[literatura|literaturze]] |
* [[polifoniczność]] w [[literatura|literaturze]] |
||
{{ka}} |
{{ka}} |
Wersja z 12:03, 29 gru 2017
Polifonia (stgr. πολυφωνία polyphonia, wiele głosów) – rodzaj faktury muzycznej, w której równocześnie dwa lub więcej głosów prowadzonych jest niezależnie od siebie. Szczytowym osiągnięciem polifonii jest twórczość Johanna Sebastiana Bacha.
Z punktu widzenia pokrewieństwa między głosami wyróżnić można dwa rodzaje polifonii: imitacyjną i kontrastową. Technika imitacyjna jest starsza, powstała w średniowieczu, jej formą jest kanon. W okresie renesansu rozwinęła się polifonia fugowana, oparta na kontrapunkcie podwójnym (i wielokrotnym). Strukturą muzyczną opartą na tej technice jest fuga.
Drugą podstawą dokonywania systematyki jest stosunek linii melodycznych względem siebie. Jednej linii melodycznej może być przeciwstawiona jedna, dwie lub trzy frazy melodyczne.