Chmielnik (Ukraina)
![Ziemia](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Geographylogo.svg/20px-Geographylogo.svg.png)
![]() | |||||
| |||||
Państwo | |||||
---|---|---|---|---|---|
Obwód | |||||
Rejon | |||||
Powierzchnia |
20,5 km² | ||||
Populacja (2019) • liczba ludności |
| ||||
Kod pocztowy |
22000-22007 | ||||
Położenie na mapie obwodu winnickiego ![]() | |||||
Położenie na mapie Ukrainy ![]() | |||||
![]() | |||||
Strona internetowa |
Chmielnik (ukr. Хмільник, Chmilnyk) – miasto na Ukrainie, nad Bohem, w obwodzie winnickim, siedziba rejonu chmielnickiego, uzdrowisko.
Historia
[edytuj | edytuj kod]![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7b/Ukraine._Podolia_Palatinatus._Beauplan_1664.jpg/220px-Ukraine._Podolia_Palatinatus._Beauplan_1664.jpg)
Najstarsza wzmianka o miejscowości pochodzi z roku 1362[2]. Od XIV wieku Chmielnik znajdował się w granicach Wielkiego Księstwa Litewskiego. W 1434 roku został włączony do Polski, a w 1448 roku otrzymał magdeburskie prawa miejskie z rąk króla Kazimierza IV Jagiellończyka[3]. Król Zygmunt I Stary w 1518 roku odnowił prawa miejskie. W związku z tym, że miasto leżało na szlaku tatarskim, w 1534[4] roku hetman wielki koronny Jan Tarnowski wzmocnił stary zamek i otoczył miasto wałem. Eryk Lassota w swoim Diariuszu określił w 1594 roku Chmielnik jako „wielkie miasto”.
20 listopada 1651 roku zmarł w Chmielniku hetman wielki koronny Mikołaj Potocki.
W latach 1672–99 Chmielnik znajdował się pod władzą Turcji. W 1768 konfederaci barscy bronili miasta przez Rosjanami[5]. U schyłku I Rzeczypospolitej stacjonował tu 3 Pułk Przedniej Straży Buławy Polnej Koronnej. W 1793 roku, w wyniku II rozbioru Polski, Chmielnik przyłączono do Imperium Rosyjskiego, gdzie był siedzibą gminy Chmielnik w powiecie lityńskim, w guberni podolskiej.
W 1860 w tutejszym kościele został ochrzczony Ignacy Jan Paderewski, który urodził się w pobliskiej Kuryłówce[5].
Podczas okupacji hitlerowskiej, jesienią 1941 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 6000 osób. W grudniu 1943 roku Niemcy zlikwidowali getto, a Żydów zamordowali. Sprawcami zbrodni było Gestapo z Winnicy, niemiecka żandarmeria, oddział węgierskiej armii oraz ukraińska policja[6].
W 1989 liczyło 29 702 mieszkańców[7][8].
Na początku 2007 r. ogłoszono upadłość zakładu mechanicznego[9].
W 2010 r. na fasadzie kościoła odsłonięto tablicę pamiątkową w językach polskim i ukraińskim.
W 2013 liczyło 28 209 mieszkańców[10].
Zabytki
[edytuj | edytuj kod]- Kościół Ścięcia głowy św. Jana Chrzciciela
- Zamek w Chmielniku
- Pałac w Chmielniku
- Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego
- Cerkiew Narodzenia Matki Bożej
- Budynek gimnazjum
- Dworzec kolejowy
Galeria
[edytuj | edytuj kod]-
Kośció Trójcy Świętej
-
Baszta zamkowa
-
Pałac
-
Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego
-
Cerkiew Narodzenia Matki Bożej
-
Budynek gimnazjum
-
Most w stylu weneckim
-
Dworzec kolejowy
-
Sanatorium
-
Dom Kultury
Miasta partnerskie
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Чисельність населення (за оцінкою) на 1 вересня 2019 року // Головне управління статистики у Вінницькій області
- ↑ Хмільник - сайт міста [online], hmilnyk.osp-ua.info [dostęp 2020-12-01] .
- ↑ Zenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 165.
- ↑ Chmielnik, s. 589
- ↑ a b Odkrywanie Podola | Słowo Polskie [online], slowopolskie.org [dostęp 2017-11-22] (pol.).
- ↑ Geoffrey P. Megargee (red.), Encyclopedia of camps and ghettos, 1933-1945, t. II, part B, s. 1536 .
- ↑ Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
- ↑ Хмельник // Большой энциклопедический словарь (в 2-х тт.). / редколл., гл. ред. А. М. Прохоров. том 2. М., "Советская энциклопедия", 1991. стр.598
- ↑ Хмільницька ОДПІ інформує, що господарським судом Вінницької області визнано банкрутом по справі № 10/230-06 відкрите акціонерне товариство "Хмільницький ремонтно-механічний завод" (22000, Вінницька область, м. Хмільник, вул. Жданова, 12, код ЄДРПОУ 00901312) // газета "Голос України", № 21 вiд 6 лютого 2007
- ↑ Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України, 2013. [dostęp 2023-09-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-21)]. (ukr.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Chmielnik, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 589 .
- Ossolinka (par. Chmielnik), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 657 .