Elijjahu Sason
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
2 lutego 1902 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
8 października 1978 |
Minister komunikacji Izraela | |
Okres |
od 1961 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Minister bezpieczeństwa wewnętrznego Izraela | |
Okres |
od 1967 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca |
Elijjahu Sason (ur. 2 lutego 1902 w Damaszku, zm. 8 października 1978 w Izraelu) – izraelski polityk, poseł do Knesetu w latach 1965–1974, minister.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Wczesne lata
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w Damaszku w Syrii, wówczas w Imperium osmańskim. Odebrał tradycyjne wykształcenie żydowskie, a następnie ukończył studia na Uniwersytecie Świętego Józefa w Bejrucie[1].
W 1919 był zaangażowany w arabskim ruchu nacjonalistycznym, dążącym do wyzwolenia Syrii. Edytował w Damaszku żydowsko-arabski dziennik „Al-Hayat”, który promował dobre stosunki pomiędzy Żydami a Arabami. W 1920 wyjechał do brytyjskiego Mandatu Palestyny, gdzie rozpoczął pracę jako elektryk. Bardzo szybko został zauważony przez Agencję Żydowską, która zatrudniła go jako dziennikarza i wykładowcę stosunków na Bliskim Wschodzie.
Kariera polityczna
[edytuj | edytuj kod]W latach 1933–1948 kierował Departamentem Arabskim Agencji Żydowskiej i odbył wiele podróży oraz spotkań z arabskimi przywódcami. Podczas tych podróży gromadził informacje wywiadowcze o stanie gospodarki i nastrojów społecznych. W 1948 został dyrektorem generalnym Departamentu Bliskiego Wschodu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Izraela (do 1950). W 1949 był członkiem izraelskiej delegacji negocjującej Porozumienia z Rodos, a następnie na Konferencji w Lozannie[2].
W latach 1950–1952 prowadził rozmowy izraelsko-tureckie. W latach 1953–1960 był ambasadorem we Włoszech, a następnie 1960–1961 w Szwajcarii. Po powrocie do kraju, premier Dawid Ben Gurion powołał go na funkcję ministra komunikacji (1961–1967). Podczas wyborów parlamentarnych w 1965 wszedł w skład VI Knesetu z ramienia Koalicji Pracy. W rządzie Lewiego Eszkola otrzymał ponownie tekę ministra komunikacji (do 2 stycznia 1967) oraz od 2 stycznia 1967 ministra bezpieczeństwa wewnętrznego (1967–1969). Wszedł także w skład VII Knesetu. Pracował jako członek parlamentarnej komisji spraw wewnętrznych, komisji pracy oraz komisji spraw zagranicznych i obrony[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Amikam Nachmani: Israel, Turkey and Greece: Uneasy Relations in the East Mediterranean. Routledge, 1987, s. 4. ISBN 0-7146-3321-6.
- ↑ Attitude of the parties on the territorial issue. [w:] Israel Ministry of Foreign Affairs [on-line]. 1950-10-23. [dostęp 2012-02-01]. (ang.).
- ↑ Elijjahu Sason (ang.) – profil na stronie Knesetu.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Elijjahu Sason (ang.) – profil na stronie Knesetu.
- Absolwenci Uniwersytetu Świętego Józefa w Bejrucie
- Ambasadorowie Izraela we Włoszech
- Ambasadorowie Izraela w Szwajcarii
- Izraelscy ministrowie bezpieczeństwa wewnętrznego
- Izraelscy ministrowie komunikacji
- Politycy Koalicji Pracy
- Politycy Mapai
- Posłowie do Knesetu VI kadencji
- Posłowie do Knesetu VII kadencji
- Żydowscy politycy
- Ludzie urodzeni w Damaszku
- Urodzeni w 1902
- Zmarli w 1978