Głowocis japoński
Wygląd
Systematyka[1][2] | |||
Domena | |||
---|---|---|---|
Królestwo | |||
Podkrólestwo | |||
Nadgromada | |||
Gromada | |||
Podgromada | |||
Nadklasa | |||
Klasa | |||
Rząd | |||
Rodzina | |||
Rodzaj | |||
Gatunek |
głowocis japoński | ||
Nazwa systematyczna | |||
Cephalotaxus harringtonia (Knight ex J.Forbes) K. Koch Dendrologie 2(2): 102 (1873)[3] | |||
Synonimy | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4] | |||
![]() |
Głowocis japoński (Cephalotaxus harringtonia K. Koch) — gatunek krzewu lub niskiego drzewa, należący do rodziny cisowatych. Naturalnie występuje na terenie Azji — w Północnych Chinach, Japonii, Korei, Mandżurii i Syberii.
Morfologia
[edytuj | edytuj kod]![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8a/Cephalotaxus-harringtonia-needles.jpg/220px-Cephalotaxus-harringtonia-needles.jpg)
![Zdjęcie, wisząca gałązka głowocisu z kwiatami](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/11/Cephalotaxus_harringtonia_G%C5%82owocis_japo%C5%84ski_2023-04-16_04.jpg/220px-Cephalotaxus_harringtonia_G%C5%82owocis_japo%C5%84ski_2023-04-16_04.jpg)
- Pokrój
- Zaokrąglony.
- Pień
- Po 10 latach osiąga ok. 1 m wysokości i 1 m szerokości. Maksymalnie 6 metrów wysokości.
- Igły
- Długości 5 cm i szerokości 0,3 cm na spodniej stronie mają dwa jasnosrebrzyste równoległe prążki.
- Nasiona
- Owalne, zebrane po kilka na krótkich szypułkach, na dolnej stronie pędów. Okryte mięsistą osnówką. Długości 2-3 cm. Dojrzewają w drugim roku.
- Kwiaty
- Niepozorne.
- Kora
- Brązowa, łuszcząca się.
- Siewka
- Posiada dwa liścienie.
Systematyka i zmienność
[edytuj | edytuj kod]Odmiana biologiczna:
- głowocis japoński pestkowaty (Cephalotaxus harringtonia var. drupacea (Sieb. & Zucc.) Koidz. 1930) — dorasta do 1,5 m.
Odmiana uprawna:
- głowocis japoński 'Fastigiata' — pokrój prawie kolumnowy, gałęzie wzniesione stromo do góry, układ igieł spiralny.
Uprawa
[edytuj | edytuj kod]W Polsce okazy tego gatunku znajdują się m.in. w arboretum w Ogrodzie Botanicznym PAN w Warszawie (rosną tam 3 sztuki), Ogrodzie Botanicznym UWr we Wrocławiu czy w arboretum w Wojsławicach.
- Historia uprawy
- Pierwsze uprawy w Wielkiej Brytanii w 1829 roku.
- Wymagania
- Gleby kwaśne, ciężkie i gliniaste. Toleruje kredowe. Stanowisko wilgotne i chłodne, w częściowym lub całkowitym cieniu. W Polsce mogą przemarzać.
- Rozmnażanie
- Z pędów końcowych pobieramy półzdrewniałe lub zdrewniałe sadzonki. Sadzonki z pędów bocznych nie wykształcają pędu wiodącego.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2021-03-26] (ang.).
- ↑ M.J.M. Christenhusz i inni, A new classification and linear sequence of extant gymnosperms, „Phytotaxa”, 19 (1), 2011, s. 55–70, DOI: 10.11646/phytotaxa.19.1.3 (ang.).
- ↑ Cephalotaxus harringtonia (Knight ex J.Forbes) K.Koch, [w:] Plants of the World Online [online], Royal Botanic Gardens, Kew [dostęp 2023-12-25] .
- ↑ Cephalotaxus harringtonia, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Ilustrowana encyklopedia roślin, część 2. Agora SA, 2008. ISBN 978-83-7552-270-9.