Geoff Lees
![]() Geoff Lees w samochodzie Shadow DN11 podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii 2018 | |
Imię i nazwisko |
Geoffrey T. Lees |
---|---|
Państwo | |
Data i miejsce urodzenia |
1 maja 1951 |
Sukcesy | |
1979: Grand Prix Makau (zwycięzca) |
Geoffrey T. Lees (ur. 1 maja 1951 w Hurley Common) – były brytyjski kierowca wyścigowy. Mistrz Formuły 2 z 1981 roku oraz Japońskiej Formuły 2 z 1983 roku.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Lees wychował się w miejscowości położonej 10 kilometrów od toru Mallory Park. W wieku 15 lat opuścił szkołę i został uczniem mechanika w lokalnym warsztacie. Pierwszym samochodem, jaki sobie zakupił, był Lotus 23B. W tym czasie spotkał się także z Grahamem Hillem, testującym Jaguara E-type na torze Mallory Park.
W 1971 roku Lees zadebiutował w Brytyjskiej Formule Ford 1600 i zdobył czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej, wygrywając między innymi zawody na Mallory Park. W 1972 roku, z powodu braku pieniędzy, ścigał się tylko na Silverstone, a rok później w ogóle nie startował. Do ścigania powrócił w 1974 roku, kiedy to zakupił Royale RP16. Był wówczas drugi w klasyfikacji. Rok później, dysponując wsparciem Royale oraz modelem RP21, zdobył tytuły w trzech różnych kategoriach, którymi były Festiwal Formuły Ford, Formuła Ford 1600 BDRC oraz Formuła Ford 1600 BRSCC. Z 40 startów Lees wygrał w tym roku 32 wyścigi.
W latach 1976–1977 ścigał się Chevronem, zdobywając trzecie miejsce w klasyfikacji mistrzostw Shell Sport oraz Formula 3 Britain BP w 1976 roku.
W roku 1978 Lees był kierowcą w Brytyjskiej Formule 1 i z jednym zwycięstwem zajął w tej serii piąte miejsce. W tym samym roku zadebiutował w Formule 2 i Formule 1, gdzie jednak Ensigniem N175 nie zdołał zakwalifikować się do Grand Prix Wielkiej Brytanii.
W 1979 roku ścigał się Lolą T333CS w serii Can-Am. Wziął także udział w Grand Prix Niemiec Formuły 1, gdzie, zastępując chorego Jeana-Pierre'a Jariera w Tyrrellu, był siódmy. W listopadzie wygrał Grand Prix Makau.
W 1980 roku Lees zastąpił Stefana Johanssona w zespole Formuły 1, Shadow. Jednakże modele DN11 i DN12 były nieudane i na pięć prób Lees zdołał zakwalifikować się tylko raz. Przed Grand Prix Holandii otrzymał ofertę od zespołu Ensign, którą zaakceptował, jednak samochód także był nieudany. W Holandii zakwalifikował się przed Janem Lammersem, ale nie ukończył wyścigu. Do Grand Prix Włoch Lees się nie zakwalifikował. W tym sezonie ścigał się jeszcze Williamsem FW07B dla RAM Racing w Grand Prix Stanów Zjednoczonych, ale był wówczas chory na grypę i ponownie się nie zakwalifikował.
Pod koniec roku po raz drugi z rzędu wygrał Grand Prix Makau, startując z pole position.
W 1981 roku Lees otrzymał ofertę fabrycznego zespołu Ralt, który wystawiał zaprojektowany przez Rona Tauranaka model RH6. Ralt oferował Leesowi pełny sezon w Formule 2. We wczesnej części sezonu silnik Honda był dosyć zawodny, ponadto zużywał dużo paliwa. Zmiana wtrysku paliwa i przeprojektowanie samochodu poprawiły wyniki i Lees wygrał mistrzostwa z czternastopunktową przewagą nad Thierrym Boutsenem.
Tytuł zdobyty przez Brytyjczyka spowodował, że nie mógł on rywalizować już w Formule 2. Lees miał nadzieję, że Honda wystawi swój zespół w Formule 1, ale japoński producent oświadczył, że na pewno przed 1983 rokiem Honda nie będzie ścigać się w Formule 1. Lees w 1982 roku wziął udział w dwóch Grand Prix, w Theodore i Lotusie.
Po 1982 roku Lees postanowił ścigać się w Japonii. Brytyjczyk zdobył tytuł mistrza Japońskiej Formuły 2 w 1983 roku, a rok później został wicemistrzem serii. W Japonii ścigał się również prototypami sportowymi – do 1992 roku. Kilkakrotnie brał udział także w wyścigu 24h Le Mans. Karierę wyścigową zakończył w 2002 roku. Po jej zakończeniu rozpoczął prowadzenie własnej działalności[1].
Wyniki w Formule 1
[edytuj | edytuj kod]Legenda oznaczeń w tabelach wyników Wyświetl szablon na nowej stronie | |
---|---|
Oznaczenie | Wyjaśnienie |
Złoty | Zwycięzca lub mistrzostwo |
Srebrny | 2. miejsce lub wicemistrzostwo |
Brązowy | 3. miejsce lub II wicemistrzostwo |
Zielony | Ukończył, punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy zdobył co najmniej jeden punkt na przestrzeni sezonu, poza trzema powyższymi opcjami) |
Niebieski | Ukończył, nie punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy nie zdobył co najmniej jednego punktu na przestrzeni sezonu) |
Czerwony | Nie zakwalifikował się (NZ) |
Nie prekwalifikował się (NPK) | |
Różowy | Nie ukończył (NU) |
Niesklasyfikowany (NS) (w klasyfikacji generalnej, gdy nie został sklasyfikowany w żadnym wyścigu sezonu) | |
Czarny | Zdyskwalifikowany (DK) |
Wykluczony (WYK/EX) | |
Biały | Nie wystartował (NW) |
Kontuzjowany (K/INJ) | |
Wyścig odwołany (OD/C) | |
Bez koloru | Został wycofany (WYC/WD) |
Nie przybył (NP/DNA) | |
Nie brał udziału w treningach (NT/DNP) | |
Nie został zgłoszony (–) | |
Pogrubienie | Start z pole position |
Kursywa | Najszybsze okrążenie wyścigu |
† | Nie ukończył, ale jego rezultat został zaliczony ze względu na przejechanie więcej niż 90% dystansu wyścigu. |
* | Sezon w trakcie |
1/2/3 | Punktowana pozycja w sprincie kwalifikacyjnym |
Lista systemów punktacji Formuły 1 |
Rok | Zespół | Samochód | Silnik | Wyniki w poszczególnych eliminacjach | Pkt. | Msc. | |||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1978 | Mario Deliotti Racing | Ensign N175 | Ford V8 | ARG - |
BRA - |
ZAF - |
USW - |
MCO - |
BEL - |
ESP - |
SWE - |
FRA - |
GBR NZ |
DEU - |
AUT - |
NLD - |
ITA - |
USA - |
CND - |
0 | NS |
1979 | Candy Tyrrell Team | Tyrrell 009 | Ford V8 | ARG - |
BRA - |
ZAF - |
USW - |
ESP - |
BEL - |
MCO - |
FRA - |
GBR - |
DEU 7 |
AUT - |
NLD - |
ITA - |
CND - |
USA - |
0 | 24 | |
1980 | Shadow Cars | Shadow DN11 | Ford V8 | ARG - |
BRA - |
ZAF 13 |
USW NZ |
0 | 28 | ||||||||||||
Shadow DN12 | BEL NZ |
MCO NZ |
FRA NZ |
GBR - |
DEU - |
AUT - |
|||||||||||||||
Unipart Racing Team | Ensign N180 | NLD NU |
ITA NZ |
CND - |
|||||||||||||||||
RAM/Theodore/Rainbow Jeans Racing | Williams FW07B | USA NZ |
|||||||||||||||||||
1982 | Theodore Racing Team | Theodore TY02 | Ford V8 | ZAF - |
BRA - |
USW - |
SMR - |
BEL - |
MCO - |
USE - |
CND NU |
NLD - |
GBR - |
0 | 34 | ||||||
John Player Team Lotus | Lotus 91 | FRA 12 |
DEU - |
AUT - |
CHE - |
ITA - |
LVG - |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Geoff Lees. oldracingcars.com. [dostęp 2012-05-15]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Rainer Nyberg: Five GP starts, five different chassis. 8w.forix.com. [dostęp 2012-05-15]. (ang.).
- Geoff Lees. chicanef1.com. [dostęp 2012-05-15]. (ang.).
- Geoff Lees. driverdb.com. [dostęp 2012-05-15]. (ang.).
- Brytyjscy kierowcy Formuły 1
- Brytyjscy kierowcy Formuły Nippon
- Urodzeni w 1951
- Brytyjscy kierowcy 24h Le Mans
- Brytyjscy kierowcy Europejskiej Formuły 3
- Brytyjscy kierowcy Brytyjskiej Formuły 3
- Brytyjscy kierowcy Włoskiej Formuły 3
- Kierowcy Formuły Ford
- Brytyjscy kierowcy Formuły 2
- Brytyjscy kierowcy World Sportscar Championship
- Brytyjscy kierowcy FIA GT Championship
- Kierowcy Lotusa w Formule 1
- Kierowcy Williamsa w Formule 1
- Kierowcy Tyrrella w Formule 1
- Kierowcy Ensigna w Formule 1
- Kierowcy Shadowa w Formule 1
- Kierowcy Theodore w Formule 1
- Brytyjscy kierowcy Brytyjskiej Formuły 1