Maurice Faure (polityk)
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
2 stycznia 1922 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
6 marca 2014 |
Zawód, zajęcie |
polityk |
Odznaczenia | |
![]() |
Maurice Faure (ur. 2 stycznia 1922 w Azerat, zm. 6 marca 2014 w Cahors[1]) – francuski polityk, prawnik i samorządowiec, wieloletni parlamentarzysta, minister w okresie IV i V Republiki, członek Rady Konstytucyjnej, sygnatariusz traktatów rzymskich.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]W okresie II wojny światowej dołączył do francuskiego ruchu oporu oraz do wojsk francuskich podporządkowanych Wolnej Francji, brał udział w działaniach zbrojnych[1][2]. Z wykształcenia nauczyciel historii i geografii, uzyskał doktorat z prawa, studiował na uniwersytetach w Bordeaux i Tuluzie[2]. Był nauczycielem w szkole średniej oraz wykładowcą w IEP Toulouse, od 1947 pracował w administracji rządowej, wchodząc w skład gabinetów członków rządu[1][2].
Jako polityk był związany z francuskim nurtem radykalnym, do młodzieżówki tego środowiska wstąpił w 1938[2]. Należał do zjednoczonej Parti radical. Od 1953 do 1955 pełnił funkcję sekretarza generalnego tego ugrupowania[1], a w latach 1961–1965 i 1969–1971 zajmował stanowisko jego przewodniczącego[3]. Po rozłamie z początku lat 70. dołączył do jej lewicowej frakcji (MGRS)[1]. W latach 1961–1968 był przewodniczącym Ruchu Europejskiego[4].
W ramach administracji lokalnej był merem miejscowości Prayssac (1953–1965) i Cahors (1965–1990). Od 1957 był radnym departamentu Lot, w latach 1970–1994 przewodniczył radzie generalnej. W połowie lat 70. pełnił też funkcję wiceprzewodniczącego rady regionu Midi-Pireneje[5].
Mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego wykonywał już w okresie IV Republiki, był wybierany do tej izby w 1951 i 1956. W 1958, 1962, 1967, 1968, 1973, 1978 i 1981 uzyskiwał miejsce w Zgromadzeniu Narodowym V Republiki I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji[1]. W latach 1983–1988 wchodził w skład francuskiego Senatu[5]. W latach 50., 60. i 70. wielokrotnie był przedstawicielem francuskiego parlamentu w Parlamencie Europejskim. Po wprowadzeniu wyborów powszechnych od 1979 do 1981 sprawował mandat eurodeputowanego I kadencji, zasiadał we frakcji socjalistycznej oraz w Komisji ds. Kwestii Politycznych[6].
Zajmował także różne stanowiska rządowe. Między lutym 1956 a majem 1958 wykonywał obowiązki sekretarza stanu w resorcie spraw zagranicznych w rządach, którymi kierowali Guy Mollet, Maurice Bourgès-Maunoury i Félix Gaillard, odpowiadając za integrację europejską. 25 marca 1957 w imieniu Francji wraz z Christianem Pineau podpisał traktaty rzymskie[5]. W maju 1958 przez kilka dni sprawował urząd ministra spraw wewnętrznych w rządzie Pierre’a Pflimlina, po czym do czerwca tegoż roku był ministrem do spraw instytucji europejskich w tym samym gabinecie[5]. Od maja do czerwca 1981 był ministrem sprawiedliwości u Pierre’a Mauroy. Od maja 1988 do lutego 1989 w dwóch gabinetach Michela Rocarda zajmował stanowisko ministra stanu oraz ministra zaopatrzenia i mieszkalnictwa[7].
W 1989 prezydent François Mitterrand powołał go w skład Rady Konstytucyjnej, której członkiem był przez dziewięcioletnią kadencję do 1998[5].
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]Odznaczony Legią Honorową III klasy (2013)[8].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f Maurice Faure. assemblee-nationale.fr. [dostęp 2018-02-18]. (fr.).
- ↑ a b c d Mort de l’ancien ministre Maurice Faure, à 92 ans. lemonde.fr, 6 marca 2014. [dostęp 2018-02-18]. (fr.).
- ↑ Parti Radical (PRAD): Organigramme. france-politique.fr. [dostęp 2018-02-18]. (fr.).
- ↑ History. europeanmovement.eu. [dostęp 2018-02-18]. (ang.).
- ↑ a b c d e Maurice Faure. senat.fr. [dostęp 2018-02-18]. (fr.).
- ↑ Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2018-02-18].
- ↑ Présidents de la République et Gouvernements sous la Ve République. assemblee-nationale.fr. [dostęp 2024-08-17]. (fr.).
- ↑ Cahors. Maurice Faure, l’Empereur devient Commandeur. ladepeche.fr, 28 września 2013. [dostęp 2018-02-18]. (fr.).
- Członkowie francuskiego ruchu oporu
- Francuscy ministrowie (IV Republika)
- Francuscy ministrowie (V Republika)
- Francuscy ministrowie spraw wewnętrznych
- Francuscy ministrowie sprawiedliwości
- Francuscy parlamentarzyści (V Republika)
- Francuscy posłowie do Parlamentu Europejskiego
- Francuscy samorządowcy
- Politycy Lewicowej Partii Radykalnej
- Komandorzy Legii Honorowej
- Ludzie związani z Cahors
- Urodzeni w 1922
- Zmarli w 2014