Nagmachon
![]() Pojazd z ekranami listwowymi | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Typ pojazdu | |
Trakcja |
gąsienicowa |
Załoga |
2 osoby + 10 żołnierzy desantu |
Historia | |
Produkcja |
końcówka lat 80. XX wieku |
Dane techniczne | |
Silnik |
silnik wysokoprężny Continental AVDS-1790-2A o mocy 750 KM |
Długość |
7,84 m[1] |
Szerokość |
3,38 m[1] |
Masa |
50-55 ton |
Osiągi | |
Prędkość |
45 km/h |
Zasięg pojazdu |
185 km[1] |
Pokonywanie przeszkód | |
Brody (głęb.) |
1,5 m[1] |
Rowy (szer.) |
3,3 m[1] |
Ściany (wys.) |
0,9 m[1] |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
2x karabin maszynowy kalibru 7,62 mm | |
Wyposażenie | |
2x wyrzutnie granatów dymnych (każda po 10 granatów) | |
Użytkownicy | |
Izrael | |
Rzuty | |
![]() |
Nagmachon (hebr. נגמח''ון) – izraelski ciężki transporter opancerzony na podwoziu czołgu Szot powstały pod koniec lat 80. XX wieku w wyniku modernizacji wprowadzonych w Nagmaszocie. Mógł również służyć do zadań inżynieryjnych na polu walki dzięki możliwości zamontowania trałów minerskich czy lemieszy spycharki. Od lat 90. XX wieku jego rola ograniczyła się do transportu piechoty i uczestniczenia w działaniach przeciwpartyzanckich, a także służy jako wóz dowodzenia[1][2][3]. Ze względu na swój wygląd żołnierze nazwali go „potworem” (hebr. מפלצת, miflecet)[3].
Historia
[edytuj | edytuj kod]![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/08/Aaichiye_to_Rayhan_military_patrol_in_south_lebanon.jpg/220px-Aaichiye_to_Rayhan_military_patrol_in_south_lebanon.jpg)
Izraelskie zaangażowanie wojskowe na południu Libanu zwiększyło zapotrzebowanie Sił Obronnych Izraela na transportery i pojazdy o opancerzeniu dającym większe bezpieczeństwo załodze i transportowanej piechocie niż użytkowane dotychczas transportery M-113 Zelda. W 1995 roku doszło do 700 ataków na izraelskie pojazdy. Większość z nich dokonywana była granatnikami przeciwpancernymi lub przeciwpancernymi pociskami kierowanymi, które znajdowały się na wyposażeniu Hezbollahu. Już w latach 80. XX wieku pojawiło się zapotrzebowanie na pojazdy, które podołałyby wymaganiom konfliktu asymetrycznego, którymi charakteryzowała się pierwsza wojna w Libanie[2][4].
W ten sposób pojawił się transporter Nagmaszot, który był później poddawany kolejnym modernizacjom na bazie doświadczeń zebranych przez armię izraelską w Libanie. W ten sposób pojawiły się dostosowane do konfliktów o niskiej intensywności Nagmachony i Nakpadony. Początkowo pojazd służył Korpusowi Inżynieryjnemu Cahalu. Jego nazwa to połączenie słów nagmasz (hebr. נגמ''ש, noset gjasot meszurjenet – opancerzony transporter piechoty), memugan (hebr. ממוגן, chroniony/opanacerzony) i gachon (hebr. גחון, brzuch). Nagmachon, podobnie jak Nagmaszot, bazował na konstrukcji czołgu Szot, ale posiadał wzmocnioną spodnią część kadłuba[2][5].
W latach 90. XX wieku Korpus Inżynieryjny otrzymał nowy pojazd, przeznaczony wyłącznie do zadań inżynieryjnych i saperskich na polu walki o nazwie Puma. Od tego czasu Nagmachon zaczął być wykorzystywany do transportu piechoty, misji zwiadowczych oraz jako pojazd dowodzenia w zurbanizowanych obszarach, gdzie istnieje ryzyko ataku bronią przeciwpancerną[5].
Konstrukcja
[edytuj | edytuj kod]![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2a/Nagmachon01.jpg/220px-Nagmachon01.jpg)
Nagmachony były oparte na kadłubie czołgu Szot, z którego usuwano wieżę z armatą, a w jej miejsce montowano wieżyczkę z wizjerami typu pillbox (początkowo była to obrotowa wieżyczka z trzema kurtynami balistycznymi)[1][2][6]. W celu zwiększenia miejsca wewnątrz transportera usunięto przedział amunicyjny. Dzięki temu wewnątrz Nagmachona znalazło się miejsce dla dziesięciu żołnierzy desantu z ekwipunkiem. Kadłub dostosowano do montażu urządzeń inżynieryjnych i saperskich (lemiesze, trały i spychacze)[2]. Na Nagmachonach mogą być również montowane przyrządy do prowadzenia walki radioelektronicznej[6]. Pojazd wyposażono w zagłuszacz fal radiowych Szalgon. Ma to chronić załogę i desant przed zagrożeniem ze strony zdalnie aktywowanych improwizowanych ładunków wybuchowych[1].
![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a7/Nagmapop01.jpg/220px-Nagmapop01.jpg)
Opancerzenie Nagmachonów składa się z paneli pancerza pasywnego i pancerza reaktywnego. Ponadto po bokach zamontowano ekrany przeciwkumulacyjne, których mocowanie pozwala na ich obrót lub podniesienie w zależności od potrzeb, a także oddzielną wymianę w razie uszkodzenia. W związku z tym, że początkowo miał być pojazdem inżynieryjnym, posiada specjalnie opancerzony spód, aby mógł służyć jako pojazd do rozminowywania pól minowych[7]. W latach dwutysięcznych Nagmachony zaczęto wyposażać w dodatkowe kurtyny boczne pancerza pasywnego typu Toga[3].
W związku ze swoim opancerzeniem Nagmachony są ciężkimi transporterami, które w zależności od dodatkowego opancerzenia mogą ważyć od 50 do 55 ton. Ich jednostką napędową jest silnik wysokoprężny Continental AVDS-1790-2A o mocy 750 KM, taki sam jak w czołgach Szot. Pojazd może osiągnąć maksymalną prędkość 45 km/h. Transportery są wyposażone w nowe hamulce hydrauliczne i 2 wyrzutnie granatów dymnych po 10 sztuk w każdej[6].
Cahal ma również inną modyfikację Nagmachona nazwaną Nagmapopem. Jest to pojazd, który ma zamontowaną składaną antenę i jest wykorzystywany do działań wywiadowczych i jako wóz dowodzenia. „POP” jest izraelskim systemem obserwacji[1].
Użytkownicy
[edytuj | edytuj kod]![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/96/Flickr_-_Israel_Defense_Forces_-_Female_Tank_Instructors_Conduct_Drill_%287%29.jpg/220px-Flickr_-_Israel_Defense_Forces_-_Female_Tank_Instructors_Conduct_Drill_%287%29.jpg)
Nagmachony brały udział przede wszystkim w działaniach armii izraelskiej w Libanie, w których wykorzystywano je jako pojazdy inżynieryjne lub transportowe. Były przydatne w szczególności w konwojach do odizolowanych punktów obserwacyjnych Cahalu. Większość danych dotyczących ich służby jest objęta tajemnicą wojskową, jednak wiadomo, iż w 1996 roku Hezbollahowi udało się zniszczyć Nagmachona przy użyciu 100 kg ładunku wybuchowego. Od 2002 roku pojazdy te zaczęto wykorzystywać w działaniach antypartyzanckich na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy[3][5].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i j Nagmachon, „Militray Today” [dostęp 2020-02-02] .
- ↑ a b c d e Nagmachon, „Global Security” [dostęp 2020-02-02] .
- ↑ a b c d Gelbart 2004 ↓, s. 20.
- ↑ Gelbart 2004 ↓, s. 15-16.
- ↑ a b c Nagmachon, „Israeli-Weapons” [dostęp 2020-02-02] .
- ↑ a b c Gelbart 2004 ↓, s. 17.
- ↑ Gelbart 2004 ↓, s. 16-17.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Marsh Gelbart , Modern Israeli Tanks and Infantry Carriers 1985-2004, „New Vanguard”, Oxford: Osprey Publishing, 2004 .