Ocice (województwo dolnośląskie)
![Ziemia](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Geographylogo.svg/20px-Geographylogo.svg.png)
wieś | |
Pałac w Ocicach | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Powiat | |
Gmina | |
Wysokość |
200-220[2] m n.p.m. |
Liczba ludności (III 2011) |
974[3] |
Strefa numeracyjna |
75 |
Kod pocztowy |
59-730[4] |
Tablice rejestracyjne |
DBL |
SIMC |
0189233 |
Położenie na mapie gminy wiejskiej Bolesławiec ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu bolesławieckiego ![]() | |
![]() |
Ocice (dawniej niem. Ottendorf[5]) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie bolesławieckim, w gminie Bolesławiec.
Położenie
[edytuj | edytuj kod]Ocice to duża wieś łańcuchowa o długości około 3,8 km, leżąca na Pogórzu Izerskim, w północnej części Niecki Lwóweckiej, wzdłuż Mierzwińskiego Potoku, na wysokości około 200-220 m n.p.m.[2]
Podział administracyjny
[edytuj | edytuj kod]W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Wieś została przyłączona do Polski w 1945 r. Jej mieszkańcy zostali wysiedleni do Niemiec i zastąpieni polskimi osadnikami.
12 czerwca 2022 r. w Ocicach, w których mieszka wiele reemigrantów z Jugosławii i ich potomków, biskupi Andrzej Siemieniewski z Legnicy i Franjo Komarnica z Banja Luki otworzyli muzeum Sługi Bożego Antoniego Dujlovicia, chorwackiego duchownego, opiekującego się w czasie II wojny światowej Polakami w Bośni i Hercegowinie. Muzeum prowadzą siostry adoratorki[6].
Zabytki
[edytuj | edytuj kod]Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są[7]:
- kościół par. pw. Narodzenia NMP z końca XV w. z późniejszą wieżą oraz kaplicą grobową,
- kościół ewangelicki z 1781 r., późnobarokowy; przebudowywany w latach 1781, 1821, 1882; po 1945 r. opuszczony i zdewastowany,
- pałac barokowy z XVI w., przebudowy w latach 1740-1745, z wcześniejszego dworu; po 1945 r. opuszczony i zdewastowany,
- dom nr 54, z XVIII/XIX w.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 91072
- ↑ a b Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 2: Pogórze Izerskie. Cz. 2: M-Ż. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, s. 129-135. ISBN 83-85773-61-4.
- ↑ GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 853 [zarchiwizowane 2022-10-26] .
- ↑ Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262)
- ↑ Instytut Gość Media , Ocice. Muzeum ks. Antoniego Dujlovicia otwarte! [online], Instytut Gość Media, 14 czerwca 2022 [dostęp 2023-08-05] .
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 2. [dostęp 2012-09-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-27)].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 2: Pogórze Izerskie (M-Ż). Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, ISBN 83-85773-61-4.