Otto Marcinek
![]() por. Otto Marcinek (ok. 1928) | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
4 sierpnia 1897 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
26 czerwca 1979 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Jednostki | |
Stanowiska |
dowódca dywizjonu |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Otto Wilhelm Marcinek[a] (ur. 4 sierpnia 1897 we Lwowie, zm. 26 czerwca 1979 w Brighton) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 4 lipca[1] lub sierpnia[2] 1897 we Lwowie[1]. Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3][4][5]. W latach 20. pozostawał oficerem 5 pułku artylerii polowej, stacjonującego w garnizonie Lwów[6][7][8]. W 1928 był adiutantem pułku[9]. Następnie został awansowany do stopnia kapitana w artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929[10]. W latach 30. był instruktorem w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim[11][1]. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 23. lokatą w korpusie oficerów artylerii[12][13]. Następnie kierował placówką wywiadowczą „Durazzo”, działającą przy Konsulacie Generalnym RP w Wiedniu. Formalnie pozostawał w dyspozycji szefa Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych (tzw. rezerwa Oddziału II SG)[b].
Podczas II wojny światowej był dowódcą I dywizjonu 2 pułku artylerii motorowej. Był wykładowcą w Wyższej Szkole Wojennej w Szkocji[1]. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii[1]. Dosłużył stopnia pułkownika[1].
Działał w Stowarzyszeniu Polskich Kombatantów i Anglo-Polish Society, należał do Koła Lwowian w Londynie[1]. Zmarł 29 czerwca 1979 w Brighton[1].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1977)[15][1]
- Krzyż Walecznych (przed 1923)[16]
- Srebrny Krzyż Zasługi (25 maja 1929)[17]
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ W Rocznikach Oficerskich 1923, 1924, 1928 figurował jako „Otton Marcinek”. W Roczniku Oficerskim 1932 wskazany jako „Otto Wilhelm Marcinek”.
- ↑ Tzw. rezerwa Oddziału II SG (zwana też „etatem zewnętrznym Oddziału II”) była to kilkudziesięcioosobowa grupa oficerów przydzielonych formalnie do dyspozycji szefa Biura Personalnego MSWojsk., a faktycznie oddelegowanych do ekspozytur terenowych oraz zagranicznych placówek wywiadowczych[14].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 36, s. 99, Czerwiec 1979. Koło Lwowian w Londynie.
- ↑ Roczniki Oficerskie 1928, 1932.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 826.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 750.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 474.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 723.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 646.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 379.
- ↑ Jednodniówka ku uczczeniu dziesięciolecia 5 Pułku Artylerji Polowej Lw.. Lwów: 1928, s. 28.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 194.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 816.
- ↑ Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 424.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 166.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. IX, 432.
- ↑ Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 4, s. 28, 31 grudnia 1977.
- ↑ Jednodniówka ku uczczeniu dziesięciolecia 5 Pułku Artylerji Polowej Lw.. Lwów: 1928, s. 26.
- ↑ M.P. z 1929 r. nr 123, poz. 303.pdf „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923. [dostęp 2023-02-10].
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924. [dostęp 2023-02-10].
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928. [dostęp 2023-02-10].
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932. [dostęp 2023-02-10].
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2003. ISBN 83-7188-691-8.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Londyńska Polonia
- Ludzie urodzeni we Lwowie
- Majorowie artylerii II Rzeczypospolitej
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (władze RP na uchodźstwie)
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
- Oficerowie 2 Pułku Artylerii Motorowej
- Oficerowie 5 Lwowskiego Pułku Artylerii Lekkiej
- Oficerowie wywiadu i kontrwywiadu II Rzeczypospolitej
- Pułkownicy artylerii Polskich Sił Zbrojnych
- Urodzeni w 1897
- Wojskowi związani ze Lwowem
- Zmarli w 1979
- Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej