Otton II (cesarz rzymski)
Otton II | |
Król Niemiec | |
Okres | |
---|---|
Poprzednik | |
Następca | |
cesarz rzymski | |
Okres | |
Poprzednik | |
Następca | |
Dane biograficzne | |
Dynastia | |
Data urodzenia | |
Data śmierci | |
Ojciec | |
Matka | |
Żona |
![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2d/Drzwi_gnieznienskie_Otto_wrecza_pastoral_Wojciechowi.jpg/220px-Drzwi_gnieznienskie_Otto_wrecza_pastoral_Wojciechowi.jpg)
![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a2/Benczur-vajk.jpg/220px-Benczur-vajk.jpg)
Otton II (ur. 955, zm. 7 grudnia 983 w Rzymie) – król niemiecki od 973, cesarz rzymski od 980 z dynastii Ludolfingów. Syn Ottona I i Adelajdy.
Jego koronacja na króla odbyła się gdy miał 6 lat – 26 maja 961, co było próbą stworzenia przez jego ojca monarchii dziedzicznej. Na cesarza został koronowany również za życia ojca 25 grudnia 967 w Rzymie. Podobny zabieg stosowali później z powodzeniem francuscy Kapetyngowie. W chwili śmierci ojca Otton II miał 18 lat[1]. Przez 7 pierwszych lat swych rządów walczył przeciw niemieckim książętom o utrzymanie niemieckiej korony. W latach 974–977 występował przeciwko niemu brat stryjeczny, książę Bawarii, Henryk II Kłótnik, który cieszył się poparciem władców Polski (Mieszka I) i Czech (Bolesława II). Otto odniósł zwycięstwo i internował Henryka w Utrechcie, z dala od jego poddanych i sojuszników. W ramach represji w 975 roku Otto zaatakował Czechy, jednak nie odniósł większych sukcesów. W 976 roku przekazał Bawarię swojemu siostrzeńcowi, księciu Szwabii, Ottonowi, wydzielił też z terytorium Bawarii Karyntię, która stała się osobnym księstwem w rękach Henryka III, oraz Marchię Wschodnią (niem. Österreich), zalążek państwa austriackiego. W 978 roku pokonał z trudem swojego niedawnego podopiecznego, króla Francji, Lotara, usiłującego odebrać Niemcom Lotaryngię. W czasie walk z Francuzami o mało nie dostał się do niewoli. Kłopoty z utrzymaniem niemieckiej korony sprawiły, że dopiero w 980 Otton II udał się do Italii, by poświęcić się sprawom włoskim i umocnić swoją cesarską pozycję i koronować się na króla Włoch. W przeciwieństwie do ojca, przyjął do swej tytulatury pełną formułę „cesarz rzymski” (łac. Romanorum Imperator Caesar Augustus). Wykorzystując rozpad Księstwa Benewentu w 981 roku usiłował podporządkować sobie południową część Włoch, lecz w walce z Saracenami (Arabami) poniósł w roku 982 klęskę w Kalabrii w bitwie pod Stilo, niedaleko Crotone[2]. W 983 przeprowadził na zjeździe możnych w Weronie elekcję na króla swojego trzyletniego wówczas syna, Ottona III. W tym samym roku Niemcy zostały najechane przez Duńczyków, Obodrytów i Wieletów (plemiona słowiańskie), jednak Otton zmarł w Rzymie zanim zdążył wyruszyć na północ. Wskutek tego ataku państwo niemieckie utraciło swoje dotychczasowe zdobycze za Łabą[3].
Małżeństwo i potomstwo
[edytuj | edytuj kod]Jedyną żoną Ottona II była księżniczka bizantyńska Teofano, którą poślubił 14 kwietnia 972 roku w Rzymie. Ślubu udzielił papież Jan XIII. Tego samego dnia została ukoronowana na królową Niemiec i cesarzową (Otton II był współcesarzem od 967 roku do śmierci ojca w 973 roku)[4].
Otton i Teofano mieli razem syna i cztery córki:
- Adelajda (listopad/grudzień 977–1044 lub 1045), ksieni w Quedlinburgu,
- Zofia (978 – 30 stycznia 1039), opatka w Gandersheim i Essen
- Matylda (979 – 4 listopada 1025), żona Ezzona, hrabiego-palatyna Lotaryngii, matka królowej Polski Rychezy
- Otton III (23 czerwca 980 – 23 stycznia 1002), cesarz rzymski
- nieznana z imienia córka, bliźniaczka Ottona (23 czerwca 980 – przed 8 października 980)
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- Otto, Otton – różne wersje imienia
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Strzelczyk 2009 ↓, s. 18.
- ↑ Strzelczyk 2009 ↓, s. 21.
- ↑ Strzelczyk 2009 ↓, s. 21-23.
- ↑ Strzelczyk 2009 ↓, s. 24.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Jerzy Strzelczyk, Otton III, Wrocław: Ossolineum, 2009, ISBN 978-83-04-04536-1 .
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Michał Kozłowski: Otton II Rudy. histmag.org. [dostęp 2021-04-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-04-16)].
- ISNI: 0000000109147592
- VIAF: 72189222
- LCCN: n82093946
- GND: 118738747
- LIBRIS: nl023g864s6cjvx
- BnF: 166844373
- SUDOC: 08468206X
- SBN: AQ1V016285
- NKC: jo2006333958
- BNE: XX947897
- NTA: 070875987
- BIBSYS: 1061063
- Open Library: OL5462042A
- PLWABN: 9810650289105606
- NUKAT: n2008125349
- J9U: 987007280084805171
- CANTIC: a11452183
Ε Β Ε : 261435