Sztuczna ściana wspinaczkowa
![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d6/2016_Twierdza_Srebrna_G%C3%B3ra%2C_fort_Wysoka_Ska%C5%82a_6.jpg/240px-2016_Twierdza_Srebrna_G%C3%B3ra%2C_fort_Wysoka_Ska%C5%82a_6.jpg)
![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a7/Grimpeurs_Voiron_2b.jpg/180px-Grimpeurs_Voiron_2b.jpg)
Sztuczna ściana – obiekt przystosowany do wymagań wspinaczki (wieża ciśnień, szyb windy czy ściana budynku) albo specjalnie w tym celu zbudowany na potrzeby wspinaczki sportowej.
W naszym klimacie sztuczne ściany przeważnie umiejscowione są wewnątrz budynków. Najczęstsza konstrukcja to rusztowanie wsparte o ściany lub dach budynku, do którego przymocowane są płyty ze sklejki z naniesioną siatką otworów z nakrętkami kłowymi tworzącymi gniazda. Wkręcone są w nie śruby z łbami imbusowymi mocujące chwyty. Płyty, zwane też panelami, mogą być wykonane z innych materiałów, w szczególności z tworzyw sztucznych, co umożliwia dowolne kształtowanie powierzchni ściany.
Wspinanie na sztucznej ścianie odbywa się po przykręconych chwytach o różnym kształcie uwzględniające wszystkie współczynniki odpadnięcia i chroniące wspinacza przed upadkiem. Najczęściej zrobione są one z żywicy epoksydowej z wypełniaczem (piasek). Spotyka się chwyty wykonane z innych tworzyw sztucznych, czasami z drewna, wyjątkowo z naturalnej skały.
Najprostsza sztuczna ściana zwana w slangu wspinaczkowym lamperiówką to chwyty przykręcone do normalnej ściany. Inna możliwość to wykucie w murze otworów na kształt chwytów i utwardzenie ich żywicą.
Sztuczne ściany mogą być również zlokalizowane na świeżym powietrzu. W Polsce w takim wypadku stosuje się przenośne sztuczne ściany stawiane na chwilowe i lokalne zapotrzebowanie.
Z uwagi na niezależność od pogody i łatwość układania dróg o zadanym stopniu trudności zawody wspinaczkowe prawie zawsze odbywają się na sztucznych ścianach.
Najwyższa sztuczna ściana wspinaczkowa Diga di Luzzone znajduje się w Szwajcarskim kantonie Ticino i ma 165 metrów wysokości[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ pw/if: Diga di Luzzone - najbardziej przerażająca ścianka wspinaczkowa. Wirtualna Polska, 2014-05-09. [dostęp 2014-05-12].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Craig Luebben: Wspinaczka w skale. tłumaczenie: Tomasz Kliś. Łódź: "Galaktyka", 2006. ISBN 83-89896-51-6.
- Allen Fyffe, Iain Peter: Podręcznik wspinaczki. Łódź: "Galaktyka", 2003. ISBN 83-87914-09-6.