Traktat w Fort Laramie (1868)
Data |
1868 | ||
---|---|---|---|
Miejsce | |||
Terytorium |
Ameryka Północna | ||
Strony traktatu | |||
| |||
Przywódcy | |||
|
![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b6/Photograph_of_General_William_T._Sherman_and_Commissioners_in_Council_with_Indian_Chiefs_at_Fort_Laramie%2C_Wyoming%2C_ca._1_-_NARA_-_531079.jpg/300px-Photograph_of_General_William_T._Sherman_and_Commissioners_in_Council_with_Indian_Chiefs_at_Fort_Laramie%2C_Wyoming%2C_ca._1_-_NARA_-_531079.jpg)
Drugi traktat w Fort Laramie – porozumienie między Stanami Zjednoczonymi a narodem Dakotów (szczególnie z plemienia Lakota) podpisane w 1868 roku w Fort Laramie, gwarantujące Dakotom własność Gór Czarnych oraz prawo do polowań w Dakocie Południowej, Wyomingu oraz Montanie. Kraj rzeki Powder miał być na stałe zamknięty dla białych.
Traktat zawierał artykuły zmierzające do „zachowania cywilizacji” Lakotów; mowa była także o finansowych zachętach dla nich, aby zaczęli uprawiać ziemię i stali się konkurencyjni dla białych. Traktat zawierał także warunek konieczności zapewnienia dzieciom Dakotów „angielskiej edukacji” w „budynku misji”. Rząd USA zapewniał w traktacie, że w tym celu w rezerwacie zamieszkają biali nauczyciele, kowale, młynarz, farmer, stolarz, inżynier i agent rządowy.
Powtarzające się pogwałcenia traktatu przez amerykańskie wojska i poszukiwaczy złota doprowadziły do wybuchu wojny o Góry Czarne, trwającej do 1877 roku.