Wegniye
Apparence
Wegniye (Wègnîye, F. Oignies-en-Thiérache), c' est èn ancyin ptit ban del Walonreye, rebané avou ds ôtes viyaedjes po divni li novele intité di Virwinvå.
![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3a/Oignies-en-Thierache_JPG00.jpg/220px-Oignies-en-Thierache_JPG00.jpg)
![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c7/Oignies-en-Thierache_JPG02.jpg/220px-Oignies-en-Thierache_JPG02.jpg)
Mwaissès dnêyes
[candjî | candjî l’ côde wiki]- Limeros del posse :
- asteure : 5670
- davance : 6398
- Limero diyalectolodjike : Ph 84 (mwaisse pont di l' ALW).
- Arondixhmint : Flipveye
- Lomaedje des djins did la : Wegnurlin, Wegnurlinne;[1] (F. Onégien, ienne)[2]
- Sipotaedje des djins: les Boulomes[3]
No d' plaeces di Wegniye
[candjî | candjî l’ côde wiki]- a l' Abeye (la minme a l' Abîye)
- Fond des Dzivi (d'vîzi, fr. Fond des Dessivis).
- Tchession (fr. Chestion)[4]
Djeyografeye
[candjî | candjî l’ côde wiki]Wegniye esteut l' miercorin d' l' "Urope des Cwénze" (l' Union Uropeyinne cwand elle aveut 15 mimbes).
Istwere
[candjî | candjî l’ côde wiki]Divant 1567, gn aveut on signeur a Wegniye, mins, après, ci fourit li minme signeur k' a Viêpe, ki dveut schoûtance ås Princes-Evekes di Lidje (cwårtî d' Eter-Sambe-et-Mouze). Les djins d' Wegniye ont sovint stî atakés. Après l' batreye di Rocwè (1643), les Francès, ki corént après ls espagnols, avadjît l' eglijhe eyet l' tchestea.
Economeye
[candjî | candjî l’ côde wiki]cinses aclevreces, mestî do bwès, schayires (19inme sieke), viyaedje di vacances.
Tuzance walone
[candjî | candjî l’ côde wiki]Sicrijheu d' walon
[candjî | candjî l’ côde wiki]Difoûtrinnès hårdêyes
[candjî | candjî l’ côde wiki]- Accint walon d' Wegniye (avou on boket da Baudrez)
- Viyès cåtes poståles di Wegniye.
Sourdants
[candjî | candjî l’ côde wiki]- ↑ cawete -urlin (noûmot do walon, atåvlé e 2016).
- ↑ Jean Germain Avis de recherche : Wallons, comment vous appelez-vous, Vers l'Avenir, 24 d' octôbe 2007.
- ↑ Philippe Antoine, Motî do Virwin, p. 162.
- ↑ Live Haust so les nos d' plaeces del Walonreye p. 95.