Οι θεωρίες του είναι βασισμένες στονπλατωνισμό, ενώ έχει κι εμφανείς επιρροές από τονΑριστοτέλη, τους στωικούςκαιτοχριστιανισμό. Μεγάλο του σύγγραμμα θεωρείται το« περὶ προνοίας καὶ εἱμαρμένης καὶ τῆς τοῦ ἐφ´ ἡμῖνπρὸς τὴν θείαν ἡγεμονίαν συντάξεως». Στο οποίο προσπαθεί, να συμβιβάσει τις αντιφάσεις που είχαν, κατ' άλλους, οΠλάτωναςκαιο Αριστοτέλης. Ανκαιδεν αναφέρει τους χριστιανούς ούτε μια φορά στα συγγράματά του, έχει θεωρηθεί πως τα γραπτά του αποτελούν μια προσπάθεια να εναρμονιστεί η αρχαία φιλοσοφία, και συγκεκριμένα ο νεοπλατωνισμός, μετη χριστιανική σκέψη πουθα είχε συναντήσει στην Κωνσταντινούπολη της εποχής του.[3] Έγραψε επίσης, υπομνήματα στονΓοργίακαιστα Χρυσά Έπη τουΠυθαγόρα.
Όταν ο Ιεροκλής επισκέφθηκε τοΒυζάντιο, οι χριστιανοί τον μαστίγωσαν, επειδή αρνήθηκε να αποκηρύξει τις ειδωλολατρικέςτου θεωρίες.
Μεταξύ των ψυχικών δυνάμεων (λογικό, θυμικό, επιθυμητό), θεωρεί αθάνατο μόνο το λογικό και βάσει τις θεωρίες του νεοπλατωνισμού, διακρίνει τρεις κατηγορίες των ονομάτων: θεούς, δαίμονες και ανθρώπους. Στην περίπτωση της ηθικής, τηναρετή θεωρεί το ύψιστο εφόδιο γιατην προσέγγιση της αλήθειας.
↑Mozley, J. R. (1911). "Hierocles of Alexandria, a philosopher". Στο Wace, Henry; Piercy, William C. Dictionary of Christian Biography and Literature to the End of the Sixth Century (τρίτη έκδοση). Λονδίνο: John Murray.