Πίνακας που απεικονίζει γυναίκα να ράβει, τέλη 19αιώνος
Ράψιμο ονομάζεται η τεχνική επιδιόρθωσης, στις περισσότερες περιπτώσεις με βελόνα και κλωστή, και ένωσης διεστώτων κομματιών ενός υφάσματος ή άλλου υλικού. Το ράψιμο αποτελεί μία από τις παλαιότερες κλωστοϋφαντουργικές τέχνες. Εικάζεται ότι τηνεποχή του λίθου, πριν από την εφεύρεση τουνήματος, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν κόκκαλα, κέρατα ή βελόνες από ελεφαντόδοντοκαι «κλωστή» από διάφορα μέρη του σώματος των ζώων, συμπεριλαμβανομένων τωντενόντωνκαιτωνφλεβών.[1][2]Παρ’ όλη την εκβιομηχάνιση του τομέα της ραπτικής και της ανάπτυξης της υψηλής ραπτικής τον19ος αιώναςμετην εφεύρεση της ραπτομηχανής, η ραπτική στο χέρι εξακολουθεί να ασκείται ευρέως.