Cestice
Cestice | |||
---|---|---|---|
![]() | |||
municipo de Slovakio ![]() | |||
Administrado | |||
Poŝtkodo | 044 71 | ||
En TTT | Oficiala retejo [+] | ||
Demografio | |||
Loĝantaro | 831 (2021) [+] | ||
Loĝdenso | 64 loĝ./km² | ||
Geografio | |||
Geografia situo | 48° 36′ N, 21° 6′ O (mapo)48.5927777821.10166667Koordinatoj: 48° 36′ N, 21° 6′ O (mapo) [+] | ||
Alto | 211 m [+] | ||
Areo | 13,03 km² (1 303 ha) [+] | ||
| |||
Alia projekto | |||
![]() | |||
![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7a/Slovakia_kosice_kosiceokolie.png/330px-Slovakia_kosice_kosiceokolie.png)
Bazaj informoj
[redakti | redakti fonton]Cestice, hungare Szeszta (sesta) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo.
- Areo: 13 km²
- Supermara alteco: 211 m
- Loĝantaro: 770
- Poŝtkodo: 044 71
- Aŭtokodo: KS
- Telefonprefikso: 55
Situo
[redakti | redakti fonton]Cestice situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Rožňava-Košice, ĉefvojo en la sama direkto preteriras. La lasta urbo troviĝas 19 km-ojn.
Historio
[redakti | redakti fonton]La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1317 en formo "villa Zozta". En 1828 oni nombris 85 domojn kaj 647 homojn. En 1866 kaj en 1921 incendioj okazis. Ekde 1912 fervoja stacidomo ekfunkciis. En 1910 loĝis en Szeszta 639 homoj, (611 hungaroj, 27 slovakoj, unusola germano). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Hernádzsadány, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Szeszta rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Cestice 796 homoj, (411 slovakoj, 376 hungaroj, 2 ĉeĥoj).
Vidindaĵoj
[redakti | redakti fonton]- kalvinana klasikisma preĝejo de 1867
- romkatolika gotika preĝejo omaĝe al Johano Nepomuka el la 13-a jarcento, post 5 jarcentoj barokigita
- grekokatolika preĝejo omaĝe al Defenda Dipatrino de 1877