Erwin Piscator
![]() ![]() | |
Biografía | |
---|---|
Nacemento | 17 de decembro de 1893 ![]() Greifenstein, Alemaña (pt) ![]() ![]() |
Morte | 30 de marzo de 1966 ![]() Starnberg, Alemaña (pt) ![]() ![]() |
Lugar de sepultura | Waldfriedhof Zehlendorf (pt) ![]() ![]() |
Datos persoais | |
País de nacionalidade | Alemaña Alemaña do Oeste Francia República de Weimar Imperio Alemán Rusia ![]() |
Educación | Gymnasium Philippinum Marburg (en) ![]() ![]() |
Actividade | |
Lugar de traballo | París Nova York ![]() |
Ocupación | director teatral , director de teatro , guionista , montador , escritor , realizador , teatrólogo (pt) ![]() ![]() |
Partido político | Partido Comunista de Alemaña ![]() |
Profesores | Artur Kutscher (pt) ![]() ![]() |
Alumnos | Bert van der Linden e Tennessee Williams ![]() |
Lingua | Lingua alemá ![]() |
Carreira militar | |
Conflito | Primeira guerra mundial ![]() |
Familia | |
Cónxuxe | Maria Ley (1937–) |
Cronoloxía | |
marzo de 1933-outubro de 1933 | queima de libros na Alemaña nazi ![]() |
Premios | |
Páxina web | erwin-piscator.de ![]() |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Erwin Friedrich Maximilian Piscator, nado en Greifenstein-Ulm o 17 de decembro de 1893 e finado en Stanberg o 30 de marzo de 1966, foi un director e produtor teatral alemán; xunto con Bertolt Brecht foi o principal expoñente do teatro épico, forma que enfatiza o contido sociopolítico do drama por riba da manipulación emocional da audiencia ou da beleza formal da produción.[1]
Traxectoria
[editar | editar a fonte]Primeiros anos
[editar | editar a fonte]![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fc/Bundesarchiv_B_145_Bild-P015298%2C_Berlin%2C_Volksb%C3%BChne.jpg/220px-Bundesarchiv_B_145_Bild-P015298%2C_Berlin%2C_Volksb%C3%BChne.jpg)
Piscator era fillo do comerciante Carl Piscator e de Antonia Laparose.[2] A súa familia descendía do teólogo protestante Johannes Piscator.[3] Tras moverse a súa familia a Marburgo Piscator estudou no Gymnasium Philippinum desa localidade. En 1913 entrou na Universidade de Múnic estudando alemán, filosofía e historia da arte. Piscator tamén asistiu ao seminario de Arthur Kutscher sobre a historia do teatro, ao que posteriormente tamén Bertolt Brecht asistiría[4]. Formado como actor na escola de Otto König, comezou a actuar, de balde, en 1914 en pequenos papeis no Teatro Nacional de Múnic, so a dirección de Ernst von Possart.
Durante a primeira guerra mundial Piscator serviu no exército alemán en infantaría, destinado desde a primaverea de 1915 á fronte en comunicacións. A súa experiencia bélica levouno a terlle xenreira ao militarismo e á guerra o resto da súa vida, e a publicar algúns poemas en 1915 e 1916 na revista literaria expresionista de esquerdas Die Aktion. No verán de 1917 tomou parte na Primeira Batalla de Ypres e en novembro de 1918 logo do armisticio, Piscator deu un discurso en Hasselt na primeira xuntanza dun Consello de Soldados Revolucionarios ao estilo dos soviets.
Primeiros éxitos na República de Weimar
[editar | editar a fonte]![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a6/Nollendorfplatz_B-Schoeneberg_06-2017_img1.jpg/220px-Nollendorfplatz_B-Schoeneberg_06-2017_img1.jpg)
En colaboración co escritor Hans Rehfisch, formou un "Volksbühne proletario” en Berlín nun teatro-comedia, onde na tempada 1922–1923 representaron obras de Maxim Gorky, Romain Rolland e Lev Tolstoi.[5] Desde a súa primeira produción no Volksbühne (1924–1927), Fahnen de Alfons Paquet que foi a primeira producida por Piscator que recibiu o nome de drama épico[6], e logo como director do seu propio teatro, o Piscator-Bühne en Nollendorfplatz, Piscator produciu pezas de forte contido social e político, que reflectían a súa concepción do feito dramático como unha ferramenta para influenciar os votantes cara a políticas de esquerdas. En 1926 causou controversia a montaxe que realizou da obra de Friedrich Schiller Die Räuber no Preußisches Staatstheater, recortando o texto amplamente e reinterpretándoo como un vehículo para as súas crenzas políticas. Piscator fundou o influente, aínda que de curta duración, Piscator-Bühne en Berlín en 1927. En 1929 Piscator publicou o ensaio Das Politische Theater.
Obra internacional, emigración e volta a Alemaña
[editar | editar a fonte]![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/36/Bundesarchiv_B_145_Bild-P087705%2C_Berlin%2C_Theater_%22Freien_Volksb%C3%BChne%22.jpg/220px-Bundesarchiv_B_145_Bild-P087705%2C_Berlin%2C_Theater_%22Freien_Volksb%C3%BChne%22.jpg)
En 1931 Piscator marchou á Unión Soviética para realizar o filme Wosstanie Rybakow, baseado nunha novela de Anna Seghers, para a Mezhrabpom, a compañía cinematográfica soviética asociada co Alivio Obreiro Internacional.[7] Coa chegada de Hitler ao poder en 1933 a estadía no estranxeiro converteuse en exilio,[8] vivindo en París, onde 1937 casou coa bailarina Maria Ley e en 1939 estableceuse nos Estados Unidos, alí Alvin Johnson, o presidente fundador da universidade The New School, convidouno a establecer unha escola de teatro asociada, a Dramatic Workshop, entre os estudantes de Piscator estiveron Bea Arthur, Harry Belafonte, Marlon Brando, Tony Curtis, Ben Gazzara, Judith Malina, Walter Matthau, Rod Steiger, Elaine Stritch, Eli Wallach e Tennessee Williams.[9]
Piscator estableceuse en Alemaña Occidetnal en 1951 por mor da presión política dos tempos do McCarthyism.[10] Foi director do Freie Volksbühne en Berlín Occidental desde 1962, converténdose ata a súa morte nun dos maiores expoñentes do teatro contemporáneo e documental, neste último campo puxo en escena unha peza de Peter Weiss escrita a partir das actas proceso aos responsables do campo de Auschwitz ou outra obra de Rolf Hochhuth poñendo en evidencia a actitude do papa Pío XII e por extensión da igrexa católica durante a segunda guerra mundial.
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Piscator, Erwin. Grolier Encyclopedia of Knowledge, volume 15, 1991. Grolier Inc., ISBN 0-7172-5300-7
- ↑ Willett, John (1978) The Theatre of Erwin Piscator: Half a Century of Politics in the Theatre. London: Methuen. páx. 13.
- ↑ Willett, páx. 42
- ↑ Willett, páx. 43)
- ↑ Willett, pp. 15–16, 46–47
- ↑ Cody, Gabrielle H. (2007) The Columbia Encyclopedia of Modern Drama, Volume 2. Columbia University Press, páx. 1076
- ↑ Gerhard F. Probst (1991) Erwin Piscator and the American Theatre. New York etc.: Peter Lang, p. 7. ISBN 0-8204-1591-X
- ↑ Hermann Haarmann: Politisches Theater im Geiste der Polis. Die späte Heimkehr des Erwin Piscator. En: Freie Volksbühne Berlin 1890–1990. Beiträge zur Geschichte der Volksbühnenbewegung in Berlin. Ed. por Dietger Pforte. Berlín: Argon 1990. Pp. 195–210, p. 195.
- ↑ Willett p. 166
- ↑ Alexander Stephan (1995) Im Visier des FBI. Deutsche Exilschriftsteller in den Akten amerikanischer Geheimdienste. Stuttgart, Weimar, páx. 373.