Parabasis
Parabasis (Graece παράβασις, ductum a παραβαίνειν 'adire, transgredi') est pars comoediae Graecae antiquae, ubi omnes histriones de scaena decedunt, solo relicto choro, qui theatrum adeat (id est parabasis), ut audientes de aliqua re ab argumento fabulae aliena certiorem faciat. Parabasis praesertim apud Aristophanem (c. 450–385 a.C.n.) invenitur,[1] sed etiam in fragmentis aliorum poetarum comicorum prodit, vix quidem ante Cratinum (519–422 a.C.n.).[2] Aristophanes parabasin saepius formula παραβαίνειν
Plura de parabasi
[recensere | fontem recensere]Parabasis forma perfecta ex partibus septem constat,[3] quae sunt haec:
- segmentum (κομμάτιον) introductorium
- parabasis propria
- "suffocatio" (
π ν ῖγος) breves properando versus anapesticos effecta - hymnus (ᾠδή) ad Deum
- dictum additicium (ἐπίρρημα) ad ludibrium spectantium
- hymnus alteri respondens (ἀ
ν τ ῳδή) - responsio ludibriosa (ἀντεπίρρημα)
Quattuor postremae partes in carmine lyrico erant. Quaedam fabulae, sicut Aristophanis Aves, secundam parabasin habent. Dux chorum, ut ad parabasin se accingat, et theatrum, ut attente audiat, hortatur. Deinde sequitur parabasis sensu strictiore, qui etiam anapaesti (
Notae
[recensere | fontem recensere]Bibliographia
[recensere | fontem recensere]- Hubbard, Thomas K. (1991) The Mask of Comedy: Aristophanes and the Intertextual Parabasis. Cornell University Press.
- Sifakis, Gregory M. (1971) Parabasis and Animal Choruses: A Contribution to the History of Attic Comedy. Athlone Press.
![]() |