Janusz Kondratiuk
![]() Janusz Kondratiuk (Pol’and’Rock Festival, 2019) | |
Data i miejsce urodzenia |
19 września 1943 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
7 października 2019 |
Zawód | |
Współmałżonek |
Ewa Szykulska |
Lata aktywności |
1964–2019 |
![](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c3/Kondratiuk_rodzinny_gr%C3%B3b.jpg/220px-Kondratiuk_rodzinny_gr%C3%B3b.jpg)
Janusz Lech Kondratiuk (ur. 19 września 1943 w Ak-Bułak[2] na terenie dzisiejszego Kazachstanu, zm. 7 października 2019[3] w Łosiu[2]) – polski reżyser i scenarzysta.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Był synem Arkadiusza i Krystyny[2]. Urodził się w czasie II wojny światowej na terenie ówczesnego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, obecnie Kazachstanu, w rodzinie przymusowo wywiezionej z Polski (zob. wysiedlenia Polaków podczas II wojny światowej). Po wojnie powrócił z rodziną do Polski[4].
W 1969 ukończył reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Działalność zawodową rozpoczął od reżyserowania czarno-białych fabularnych filmów telewizyjnych: Jak zdobyć pieniądze, kobietę i sławę (1969), Niedziela Barabasza (1971) i kultowego Dziewczyny do wzięcia (1972). W 1976 zrealizował barwny film telewizyjny Czy jest tu panna na wydaniu?, który zdobył uznanie publiczności, opowiadający historię chłopaka podróżującego z ojcem chrzestnym w poszukiwaniu po kraju kandydatki na żonę. Zajmował się głównie twórczością telewizyjną, zrealizował również kilkanaście spektakli Teatru Telewizji[4]. Fascynował się brytyjską czarną falą, filmami jak Smak miodu i Samotność długodystansowca[5]. Był etatowym pracownikiem Telewizji Polskiej i wykładał w szkole filmowej[6]. Wyreżyserował pięć filmów kinowych: Głowy pełne gwiazd (1974) – film wojenny, Klakier (1982) – film psychologiczny o cynizmie środowiska aktorskiego, komedie Złote runo (1996) i Milion dolarów (2010), oraz bardzo osobisty, nagradzany komediodramat Jak pies z kotem (2018). Jego filmy porównywano z czeskim kinem lat 60., szczególnie z obrazami Miloša Formana[4].
Po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego w latach 80. w jego mieszkaniu mieściła się redakcja podziemnego Tygodnika Mazowsze, w której pracowały Helena Łuczywo, Anna Bikont, Anna Dodziuk i Joanna Szczęsna. W tej samej dekadzie wyjechał do Berlina[5], a następnie zamieszkał w Austrii, gdzie na Uniwersytecie Sztuki w Linzu[6] założył Wydział Sztuki Audiowizualnej[7]. Na emeryturę wrócił do Polski[1]. W podwarszawskim Łosiu kupił działkę budowlaną i zbudował dom[6].
W 1973 otrzymał Nagrodę Złotego Ekranu, a w 1993 nagrodę reżyserską za film pt. Głos podczas Festiwalu Polskiej Twórczości Telewizyjnej. W 2019 otrzymał Koronę Sandomierską oraz tytuł Reżysera NieZwykłego na Festiwalu Filmów-Spotkań NieZwykłych w Sandomierzu[8].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Był młodszym bratem reżysera Andrzeja Kondratiuka, z którym miał trudne relacje[6]. Wspólnie zrobili tylko jeden film, czarno-białych Wniebowziętych w 1973[5]. Jego żoną była aktorka Ewa Szykulska[9], którą obsadził w kilku swoich filmach (związek był bezdzietny[10]), następnie Beata Madalińska[1]. Miał dorosłe dzieci (syna Jana i córkę Verę[11]), które urodziły się w Austrii[12]. Jego szwagierką (żoną Andrzeja Kondratiuka) była aktorka Iga Cembrzyńska[6].
Był nałogowym palaczem papierosów. W 2018 zdiagnozowano u niego raka trzustki. Przeszedł zabieg usunięcia trzustki, po którym zachorował na cukrzycę. Zmarł w swoim domu w Łosiu[13]. Urna z jego prochami została pochowana, po mszy w Kościele Środowisk Twórczych w Warszawie, w grobie rodzinnym, obok brata, na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[14] (kwatera G-tuje-26)[15].
Filmografia
[edytuj | edytuj kod]- 1964 – Wielki dzień; etiuda szkolna
- 1964 – Deszczowy spacer; etiuda szkolna
- 1965 – Szczęśliwy koniec; etiuda szkolna
- 1966 – Nie mówmy o tym więcej; etiuda szkolna
- 1967 – Gwiazdy w oczach; etiuda szkolna
- 1969 – Jak zdobyć pieniądze, kobietę i sławę; film TV
- 1971 – Niedziela Barabasza; film TV
- 1972 – Dziewczyny do wzięcia; film TV
- 1973 – Wniebowzięci (współpraca reżyserska – reżyserem był Andrzej Kondratiuk)
- 1973 – Pies; film TV
- 1974 – Głowy pełne gwiazd; pierwszy film barwny
- 1975 – Mała sprawa; film TV
- 1976 – Czy jest tu panna na wydaniu?; film TV
- 1982 – Klakier
- 1987 – Jedenaste przykazanie; film TV
- 1988 – Prywatne niebo; film TV
- 1991 – Głos; film TV
- 1996 – Złote runo
- 2000 – Noc świętego Mikołaja; film TV z cyklu Święta polskie
- 2001 – Garderoba damska (odcinki: 9-12); serial TV
- 2006-2008 – Faceci do wzięcia (odcinki: 1-19); serial TV
- 2010 – Milion dolarów
- 2018 – Jak pies z kotem
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Piewcy zwykłego człowieka. Filmy Andrzeja i Janusza Kondratiuków. festiwalwisla.pl. [dostęp 2023-07-02].
- ↑ a b c Krajowa Rada Notarialna, Rejestry Notarialne - wyszukiwarka [online], rejestry-notarialne.pl [dostęp 2024-03-16] (pol.).
- ↑ Jacek Szczerba: Janusz Kondratiuk, klasyk polskiego kina, nie żyje. "Robiłem brudne filmy, bo taka była rzeczywistość". wyborcza.pl, 2019-10-07.
- ↑ a b c Janusz Kondratiuk nie żyje. Twórca "Dziewczyn do wzięcia" miał 76 lat. tvn24.pl, 8 października 2019. [dostęp 2023-07-02].
- ↑ a b c Janusz Kondratiuk: Lepiej reżyserować sytuacje, które dobrze się zna. polityka.pl, 8 października 2019. [dostęp 2023-07-02].
- ↑ a b c d e Szczera do bólu spowiedź polskiego reżysera przed śmiercią. dziennikteatralny.pl, 14 października 2019. [dostęp 2023-07-02].
- ↑ Reżyser. kultura.onet.pl, 1 kwietnia 2011. [dostęp 2023-07-02].
- ↑ Redakcja, Sandomierz. Kamień Optymizmu dla Anny Dymnej, korona dla Janusza Kondratiuka [online], Echo Dnia Podkarpackie, 5 maja 2019 [dostęp 2021-05-29] (pol.).
- ↑ Dwutygodnik „Relaks”, nr 20 (581), 27 września 2016, s. 6-7
- ↑ Tygodnik „Życie na Gorąco” nr 32, 11 sierpnia 2016, s. 6.
- ↑ JAK PIES Z KOTEM. filmpolski.pl. [dostęp 2023-07-03].
- ↑ Wywiad z umierającym reżyserem. Ostatnia wola dotycząca dzieci porusza do głębi. fakt.pl, 8 października 2019. [dostęp 2023-07-02].
- ↑ Janusz Kondratiuk nie żyje. Chorował na raka trzustki. "Palę, bo nic innego mi nie zostało". film.wp.pl, 8 października 2019. [dostęp 2023-07-02].
- ↑ Pogrzeb Janusza Kondratiuka. Gwiazdy pożegnały sławnego reżysera. se.pl, 14 października 2019. [dostęp 2019-10-14].
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-30].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Janusz Kondratiuk w bazie filmpolski.pl
- Janusz Kondratiuk w bazie IMDb (ang.)
- Janusz Kondratiuk w bazie Filmweb
- Janusz Kondratiuk na zdjęciach w bazie Filmoteki Narodowej „Fototeka”
- Absolwenci Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi
- Polscy reżyserzy filmowi
- Polscy scenarzyści XX wieku
- Polscy scenarzyści XXI wieku
- Ludzie związani z TVP
- Wykładowcy Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi
- Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie
- Urodzeni w 1943
- Zmarli w 2019