przedmiot
przedmiot (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) rzecz, obiekt nieożywiony
- (1.2) eduk. zajęcia edukacyjne w szkole, posiadające własną nazwę i opracowany program nauczania
- (1.3) cel czynności, obiekt (rzadziej człowiek lub istota żywa), na którym jest wykonywana czynność; praw. rzecz, wobec której działania opisuje dane prawo
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik przedmiot przedmioty dopełniacz przedmiotu przedmiotów celownik przedmiotowi przedmiotom biernik przedmiot przedmioty narzędnik przedmiotem przedmiotami miejscownik przedmiocie przedmiotach wołacz przedmiocie przedmioty
- przykłady:
- (1.1) Na strychu babcia trzyma stare przedmioty.
- (1.2) Kazio miał słabe oceny z wszystkich przedmiotów.
- (1.2) Każdy z przedmiotów dodatkowych jest obowiązkowy w określonych latach nauki, uczeń może jednak brać udział w zajęciach każdego z nich przez wszystkie lata nauki w szkole podstawowej[1].
- (1.3) Dzisiejszym przedmiotem naszych badań są motyle.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.3) przedmiot badań / zainteresowań / …
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. przedmiotowość ż
- przym. przedmiotowy
- przysł. przedmiotowo
- czas. uprzedmiotawiać
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) object, thing; (1.2) subject; (1.3) object, subject
- arabski: (1.1) آلة ż, شيء
- baskijski: (1.1) objektu; (1.2) irakasgai; (1.3) helburu, xede
- białoruski: (1.1) прадмет m; (1.2) прадмет m
- bułgarski: (1.1) предмет m
- chiński standardowy: (1.1) 东西 (dōngxī); (1.2) 课 (kè)
- chorwacki: (1.1) predmet m; (1.2) predmet m; (1.3) predmet m
- duński: (1.1) ting n; (1.2) fag n, skolefag n; (1.3) emne n
- esperanto: (1) objekto
- fiński: (1.1) esine; (1.2) kouluaine
- francuski: (1.1) objet m, chose ż; (1.2) matière ż; (1.3) sujet m, objet m
- hiszpański: (1.1) objeto m; (1.2) asignatura ż; (1.3) objeto m
- ido: (1.1) objekto
- islandzki: (1.1) hlutur m, þing n
- japoński: (1.1)
物体 (ぶったい, buttai),物 (もの, mono),物品 (ぶっぴん, buppin) - łaciński: (1.1) res, ens
- niderlandzki: (1.1) voorwerp n, ding n
- niemiecki: (1.1) Ding n, Sache ż, Gegenstand m; (1.2) Fach n, austr. Gegenstand m; (1.3) Gegenstand m
- polski język migowy: (w zapisie SignWriting)
- rosyjski: (1.1) предмет m; (1.2) предмет m
- słowacki: (1.1) predmet m; (1.2) predmet m; (1.3) predmet m
- słoweński: (1.1) predmet m; (1.2) predmet m; (1.3) predmet m
- staroegipski: (1.1)
(ꜥ)
- szwedzki: (1.1) föremål n, sak w
- turecki: (1.1) şey
- ukraiński: (1.1) предмет m; (1.2) предмет m
- węgierski: (1.1) tárgy
- włoski: (1.1) oggetto m; (1.2) materia ż; (1.3) oggetto m
- źródła:
- ↑ szkolages.pl
- ↑ Alicja Nagórko, Zarys gramatyki polskiej, PWN, Warszawa 2007, s. 178.