AEG DJ.I
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Typ |
samolot myśliwski |
Konstrukcja |
dwupłat o konstrukcji mieszanej |
Załoga |
1 |
Historia | |
Data oblotu |
1918 |
Lata produkcji |
1918 |
Liczba egz. |
3 |
Dane techniczne | |
Napęd |
1 silnik widlasty, 8-cylindrowe Benz Bz.IIIb lub silnik rzędowy, 6-cylindrowy Maybach Mb.IVa |
Moc |
195 KM (143 kW) Benz Bz.IIIb |
Wymiary | |
Rozpiętość |
10,00 m |
Długość |
6,69 m |
Wysokość |
3,00 m |
Masa | |
Własna |
1182 kg |
Startowa |
1375 kg |
Osiągi | |
Prędkość maks. |
180 km/h[1] |
Prędkość przelotowa |
146 km/h |
Zasięg |
480 km |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
2 zsynchronizowane karabiny maszynowe LMG 08/15 kal. 7,92 mm 4 małe bomby | |
Użytkownicy | |
![]() |
AEG DJ.I – niemiecki samolot myśliwski z okresu I wojny światowej.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Samolot został opracowany w wytwórni AEG, jako kolejna konstrukcja samolotu dla lotnictwa niemieckiego, przy czym był on wersja rozwojową samolotu AEG PE, jednak był to już klasyczny dwupłat. W myśl koncepcji miał to być opancerzony samolot myśliwski do współpracy z wojskami lądowymi.
Wyprodukowano trzy prototypy tego samolotu oznaczonego jako DJ.I, dwa pierwsze prototypy zostały wyposażone w silniki Benz Bz.IIIb o mocy 195 KM, a trzeci w silniki Maybach Mb.IVa o mocy 240 KM. Pierwszy loty samolotu odbyły się we wrześniu 1918 roku.
W czasie gdy trwały próby fabryczne samolotu nastąpiło podpisanie rozejmu między Cesarstwem Niemieckim a państwami Ententy. Wówczas zaniechano dalszych prac nad tym samolotem.
Użycie w lotnictwie
[edytuj | edytuj kod]Prototypy samolotu AEG DJ.I był używany tylko do prób fabrycznych.
Opis techniczny
[edytuj | edytuj kod]Samolot AEG DJ.I był dwupłatem o konstrukcji mieszanej.
Kadłub miał konstrukcję drewnianą, kratownicową, przednia część kryta był blachą aluminiową. Płaty miały konstrukcję wykonana z rurek duraluminiowych i były kryte płótnem. W kadłub w przedniej części mieścił się silnik widlasty, a za nim jednomiejscowa kabina pilota oraz zbiorniki paliwa. W kadłubie umieszczono również dwa zsynchronizowane ze sobą karabiny maszynowe kal. 7,92 mm.
Podwozie było stałe, klasyczne z płetwą ogonową.
Napęd stanowiły silnik widlasty, 8-cylindrowy, o mocy 195 KM (w dwóch prototypach) lub silnik rzędowy 6-cylinrowy o mocy 240 KM (w trzecim prototypie).
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Dane dotyczące osiągów dotyczą prototypów wyposażonych w silnik Benz Bz.IIIb.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Wiliam Green, Gordon Swanborough: The complete book of fighters : an illustrated encyclopedia of every fighter aircraft built and flown. Londyn: Salamander Book Ltd., 2001, s. 9. ISBN 978-1-84065-269-7. (ang.).