Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Teodozjusz I Borradiota , gr. Θεοδόσιος Α あるふぁ Βορραδιώτης, Theodosios I Borradiōtēs – patriarcha Konstantynopola w latach 1179–1183[a] .
W trakcie walk o władzę po śmierci cesarza Manuela I (1180), Teodozjusz poparł spisek porfyrogenety Marii Komneny i jej męża Rajniera z Montferratu przeciw regentce Marii z Antiochii i protosebastesowi Aleksemu. Zagrożony przez Aleksego musiał uchodzić z miasta, ale powrócił triumfalnie po powstaniu ludowym[1] . Po objęciu władzy przez Andronika I Komnena , Teodozjusz sprzeciwił się projektowi cesarskiemu wydania jego nieślubnej córki Ireny za nieślubnego syna cesarza Manuela I, Aleksego, uznając takie małżeństwo za kazirodcze. Przekonany o nieskuteczności swego sprzeciwu Teodozjusz wycofał się do klasztoru na wyspie Ela . Andronik I złożył Teodozjusza z urzędu, wybierając na jego miejsce Bazylego II Kamatera . Zamierzonego przez cesarza, ślubu jego córce udzielił arcybiskup Bułgarii [2] .
↑ Encyklopedia katolicka podaje lata patriarchatu 1179–1183 (s. 849). Świat Bizancjum za Grumelem 1179–1183 (s. 636)
Venance Grumel , « La chronologie des patriarches de Constantinople de 1111 à 1206 », W: Études byzantines , tom 1, 1943, ss. 250–270.
Louis Bréhier: Vie et mort de Byzance . Paryż: Albin Michel, 1946.
A. Weiss: Ekumeniczny Patriarchat Prawosławny. W: Encyklopedia Katolicka . Lublin: Towarzystwo Naukowe KUL, 1983.
Świat Bizancjum. Cesarstwo Bizantyńskie 641–1204 . Kraków: Wydawnictwo WAM, 2011.
Do 1204
W Nicei 1204–1261
1261–1453
Po 1453
Gennadiusz II Scholar (1453–1456, 1458, 1462–1463, 1464)
Izydor II Ksantopulos (1456–1457)
Sofroniusz I Syropulos (1463–1464)
Joazaf (1464, 1464–1466)
Marek II Ksylokarawes (1466)
Symeon I z Trapezuntu (1466, 1471–1474, 1481–1486)
Dionizy I (1466–1471, 1489–1491)
Rafał I (1475–1476)
Maksym III Manasses (1476–1481)
Nefon II (1486–1488, 1497–1498, 1502)
Maksym IV (1491–1497)
Joachim I (1498–1502, 1504)
Pachomiusz I (1503–1504, 1504–1513)
Teolept I (1513–1522)
Jeremiasz I (1522–1546)
Joannik I (1524–1525)
Dionizy II (1546–1555)
Joazaf II (1555–1556)
Metrofan III (1565–1572, 1579–1580)
Jeremiasz II Tranos (1572–1579, 1580–1584, 1587–1595)
Pachomiusz II (1584–1585)
Teolept II (1585–1586)
Mateusz II (1596, 1598–1602, 1603)
Gabriel I (1596)
Teofan I Karikes (1596–1597)
Melecjusz I Pegas (1597–1598, 1601)
Neofit II (1602–1603, 1607–1612)
Rafał II (1603–1607)
Tymoteusz II (1612–1620)
Cyryl I Lukaris (1612, 1620–1623, 1623–1635, 1637–1638)
Grzegorz IV z Amasei (1623)
Antym II (1623)
Cyryl II Kontares (1633, 1635–1636, 1638–1639)
Atanazy III Patelaros (1634)
Neofit III Nicejski (1636–1637)
Parteniusz I (1639–1644)
Parteniusz II (1644–1646, 1648–1651)
Joannik II (1646–1648, 1651–1656)
Cyryl III (1652, 1654)
Paisjusz I (1652–1655)
Parteniusz III (1656–1657)
Gabriel II (1657)
Parteniusz IV (1657–1662, 1665–1667, 1671, 1675–1676, 1684–1685)
Dionizy III (1662–1665)
Klemens (1667)
Metody III (1668–1671)
Dionizy IV Muzułmanin (1671–1673, 1676–1679, 1682–1684, 1686–1687, 1693–1694)
Gerazym II (1673–1674)
Atanazy IV (1679)
Jakub (1679–1682, 1685–1688)
Kallinik II (1688, 1689–1693, 1694–1702)
Neofit IV (1688)
Gabriel III (1702–1707)
Neofit V (1707)
Cyprian I (1707–1709, 1713–1714)
Atanazy V (1709–1711)
Cyryl IV (1711–1713)
Kosma III (1714–1716)
Jeremiasz III (1716–1726, 1732–1733)
Paisjusz II (1726–1732, 1740–1743, 1744–1748)
Serafim I (1733–1734)
Neofit VI (1734–1740, 1743–1744)
Cyryl V (1748–1751, 1752–1757)
Kallinik III (1757)
Serafim II (1757–1761)
Joannik III (1761–1763)
Samuel I Chaceres (1763–1768, 1773–1774)
Melecjusz II (1768–1769)
Teodozjusz I (1769–1773)
Sofroniusz II (1774–1780)
Gabriel IV (1780–1785)
Prokopiusz I (1785–1789)
Neofit VII (1789–1794, 1798–1801)
Gerazym III (1794–1797)
Grzegorz V (1797–1798, 1806–1808, 1818–1821)
Kallinik IV (1801–1806, 1808–1809)
Jeremiasz IV (1809–1813)
Cyryl VI (1813–1818)
Eugeniusz II (1821–1822)
Antym III (1822–1824)
Chryzant I (1824–1826)
Agatangel (1826–1830)
Konstancjusz I (1830–1834)
Konstancjusz II (1834–1835)
Grzegorz VI (1835–1840, 1867–1871)
Antym IV (1840–1841, 1848–1852)
Antym V (1841–1842)
German IV (1842–1845, 1852–1853)
Melecjusz III (1845)
Antym VI (1845–1848, 1853–1855, 1871–1873)
Cyryl VII (1855–1860)
Joachim II (1860–1863, 1873–1878)
Sofroniusz III (1863–1866)
Joachim III (1878–1884, 1901–1912)
Joachim IV (1884–1886)
Dionizy V (1887–1891)
Neofit VIII (1891–1894)
Antym VII (1895–1897)
Konstantyn V (1897–1901)
German V (1913–1918)
Melecjusz IV Metaksakis (1921–1923)
Grzegorz VII (1923–1924)
Konstantyn VI (1924–1925)
Bazyli III (1925–1929)
Focjusz II (1929–1935)
Beniamin (1936–1946)
Maksym V (1946–1948)
Atenagoras I (1948–1972)
Dymitr I (1972–1991)
Bartłomiej I (od 1991)