Η πρεμιέρα της όπερας του Ροσσίνι έγινε (υπό τον τίτλο: Almaviva, o sia L'inutile precauzione) στις 20 Φεβρουαρίου του 1816, στοΘέατρο Αρτζεντίνα, στηΡώμη[2]. Το έργο αυτό του Ροσσίνι, κατέληξε να είναι ένα από τα σπουδαιότερα κομμάτια της κωμικής μουσικής. Ανκαι έχουν περάσει 200 χρόνια από την πρεμιέρα της, παραμένει έως σήμερα ένα δημοφιλέστατο έργο.[3]
Η όπερα του Ροσσίνι περιγράφει τα γεγονότα του πρώτου από τα τρία έργα του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα Πιερντε Μπωμαρσαί που περιστρέφονται γύρω από τον έξυπνο και ευρηματικό χαρακτήρα ονόματι Φίγκαρο, τον κουρέα του τίτλου. Η όπερα τουΜότσαρτΟι Γάμοι του Φίγκαρο, την οποία συνέθεσε 30 χρόνια νωρίτερα, το 1786, βασίζεται στο δεύτερο μέρος της τριλογίας του Μπωμαρσαί. Το πρώτο έργο του Μπωμαρσαί σχεδιάστηκε αρχικά ως κωμική, αλλά απορρίφθηκε ως τέτοια από την Comédie-Italienne[4]. Το έργο, όπως είναι σήμερα γνωστό, παρουσιάστηκε το1775 από την Comédie-Française στο Θέατρο του Κεραμεικού (Théâtre des Tuileries) στοΠαρίσι[5].
Άλλες όπερες που βασίζονται στο πρώτο έργο συνέθεσε οΤζοβάννι Παϊζιέλλο (το έργο τουIl barbiere di Siviglia έκανε πρεμιέρα το1782), οΝικολά Ισουάρτο1796καιστη συνέχεια οΦραντσέσκο Μορλάκιτο1816. Ανκαιτο έργο του Παϊζιέλλο θριάμβευσε για λίγο, μόνο η έκδοση του Ροσσίνι έχει αντέξει τη δοκιμασία του χρόνου και εξακολουθεί να αποτελεί βασικό στυλοβάτη του μελοδραματικού ρεπερτορίου. Στις 11 Νοεμβρίου 1868, δύο μέρες πριντον θάνατο του Ροσσίνι, ο συνθέτης Costantino Dall'Argine (1842-1877) έκανε την πρεμιέρα μιας όπερας που βασίζεται στο ίδιο λιμπρέτο μετο έργο του Ροσσίνι[6], με αφιέρωση σε αυτόν[7]. Η πρεμιέρα δεν ήταν αποτυχία, αλλά οι κριτικοί καταδίκασαν την «τόλμη» του νεαρού συνθέτη καιτο έργο είναι σήμερα πια ξεχασμένο[7][8].
Ο Ροσσίνι ήταν γνωστός γιατην αξιοσημείωτη παραγωγικότητά του, ολοκληρώνοντας κατά μέσο όρο δύο όπερες ετησίως επί 19 χρόνια και γράφοντας έως και τέσσερις κάποιες χρονιές. Οι μουσικολόγοι πιστεύουν ότι η μουσική γιατοIl barbiere di Siviglia συνετέθη σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες[9], ανκαιη περίφημη εισαγωγή ήταν στην πραγματικότητα διασκευή δύο προηγούμενων έργων του, τωνAureliano in PalmiraκαιElisabetta, regina d'Inghilterraκαιδεν περιέχει κανένα από τα θεματικά στοιχεία στον ίδιο τον Κουρέα της Σεβίλλης.
Η πρεμιέρα της όπερας στο Θέατρο Αρτζεντίνα στην Ρώμη[10] ήταν καταστροφή: το κοινό σφύριζε αποδοκιμαστικά και γιουχάιζε καθ'όλη τη διάρκεια του έργου, και συνέβησαν διάφορα ατυχήματα επί σκηνής[9]. Επιπλέον, πολλοί από τους ακροατές ήταν υποστηρικτές ενός από τους αντιπάλους του Ροσσίνι, του Τζοβάννι Παϊζιέλλο, ο οποίος χρησιμοποίησε την νοοτροπία του όχλου γιανα προκαλέσει την απέχθεια του υπόλοιπου κοινού προς το έργο[9]. Ο Παϊζιέλλο είχε ήδη συνθέσει τον Κουρέα της Σεβίλλης και θεώρησε τη νέα έκδοση του Ροσσίνι ως προσβολή της δικής του εκδοχής. Συγκεκριμένα, ο Παϊζιέλλο καιοι οπαδοί του ήταν αντίθετοι στη χρήση τουbasso buffo, το οποίο είναι συνηθισμένο στην κωμική όπερα[11]. Η δεύτερη παράσταση, ωστόσο, ήταν επιτυχής[9]. Το αρχικό γαλλικό έργο, Le Barbier de Séville, είχε παρόμοια αποδοχή: κακή στην αρχή, γιανα αγαπηθεί κατόπιν μέσα σεμια εβδομάδα.
Το έργο εκτελέστηκε για πρώτη φορά στην Αγγλία στις 10 Μαρτίου 1818 στο Βασιλικό Θέατρο (King's Theatre, σήμερα Her Majesty's Theatre) στο Λονδίνο στα ιταλικά. Ακολούθησε στις 13 Οκτωβρίου παράσταση στο Covent Garden Theatre σε αγγλική έκδοση, μεταφρασμένο από τους John Fawcett και Daniel Terry. Για πρώτη φορά ανέβηκε στην Αμερική στις 3 Μαΐου 1819 στα αγγλικά (πιθανώς στην έκδοση του Covent Garden) στο Park's Theatre στη Νέα Υόρκη[12]. Ανέβηκε στη γαλλική γλώσσα στο Théâtre d'Orléans της Νέας Ορλεάνης στις 4 Μαρτίου 1823[13]και έγινε η πρώτη όπερα που ανέβηκε ποτέ στα ιταλικά στη Νέα Υόρκη, όταν ο Manuel Garcia (ο οποίος έπαιξε τον Almaviva) μετον ιταλικό του θίασο άνοιξε την πρώτη του σεζόν εκεί μετον «Κουρέα» στις 29 Νοεμβρίου 1825 στο Park's Theatre. Ο θίασος των οκτώ περιελάμβανε άλλα τρία μέλη της οικογένειάς του, συμπεριλαμβανομένης της 17χρονης Maria-Felicia, που αργότερα έγινε γνωστή ως Maria Malibran[14].
Ο κόμης Αλμαβίβα είναι ερωτευμένος μετη Ροζίνα, η οποία μένει στο σπίτι του ηλικιωμένου κηδεμόνα της, του δόκτωρα Μπάρτολο, ο οποίος έχει κρυφό σκοπό νατην παντρευτεί. Προκειμένου να προσεγγίσει την Ροζίνα, ο Αλμαβίβα ζητά από τον Φίγκαρο, κουρέα της περιοχής, ο οποίος παλαιότερα υπήρξε στην υπηρεσία του, νατον βοηθήσει να κερδίσει την καρδιά της κοπέλας, στην οποία έχει δηλώσει την αγάπη του λέγοντας ότι είναι ο Λιντόρο, υπηρέτης του κόμη Αλμαβίβα. Ο Φίγκαρο συμβουλεύει τον κόμη να πάρει άλλη ταυτότητα παριστάνοντας τον νεαρό αξιωματικό καινα παρουσιαστεί στο σπίτι του Μπάρτολο, ώστε να μπορέσει να μιλήσει μετη Ροζίνα.
Οδον Μπαζίλιο, ο δάσκαλος μουσικής του κοριτσιού, πληροφορεί τονδον Μπάρτολο, πως στην Σεβίλλη έχει φτάσει ο Αλμαβίβα γοητευμένος από την ομορφιά της Ροζίνας. Τον πληροφορεί επίσης ότι γνωρίζει έναν σίγουρο τρόπο προκειμένου να εξουδετερώσει τον αντίπαλο: τη συκοφαντία. Όμως οδον Μπάρτολο νοιάζεται μόνο να επιταχύνει τις διαδικασίες και ετοιμάζεται να γράψει το γαμήλιο σύμφωνο μεταξύ αυτού και της Ροζίνας. Ο Φίγκαρο, που έχει καταλάβει τα πάντα, προτρέπει το κορίτσι να γράψει ένα σημείωμα στον Λίντορο. αλλά η Ροζίνα το έχει ήδη γράψει καιτο δίνει στον κουρέα, γιανατο παραδώσει στον Λιντόρο. Στη συνέχεια οδον Μπάρτολο, συνειδητοποιώντας ότι η Ροζίνα έχει γράψει ένα σημείωμα, την επιπλήττει.
Σύμφωνα μετα σχέδια του Φίγκαρο, ο Αλμαβίβα εισβάλλει στο σπίτι τουδον Μπάρτολο μεταμφιεσμένος σε μεθυσμένο στρατιώτη, αλλά δημιουργεί τέτοια σύγχυση ώστε προκαλεί την επέμβαση των χωροφυλάκων. Ωστόσο, ο αξιωματικός αναγνωρίζει τον Αλμαβίβα και, προς μεγάλη έκπληξη του Μπάρτολο, τον αφήνει ελεύθερο.
Καταφθάνει ένας δάσκαλος μουσικής ονόματι δον Αλόνσο (στην πραγματικότητα πάντα ο κόμης), ισχυριζόμενος ότι τον έστειλε οδον Μπαζίλιο, που είναι άρρωστος, νατον αντικαταστήσει στο μάθημα μουσικής της Ροζίνας. Εντω μεταξύ έρχεται καιο Φίγκαρο, μετ καθήκον να ξυρίσει τον γιατρό, και καταφέρνει με τέχνη να πάρει το κλειδί του μπαλκονιού της Ροζίνας. Απροειδοποίητα εμφανίζεται οδον Μπαζίλιο, τον οποίο ο Αλμαβίβα δωροδοκεί, προκειμένου να φύγει χωρίς να δημιουργήσει πρόβλημα. Ο Μπάρτολο ακούει τη στιχομυθία μεταξύ της Ροζίνας καιτου αγαπημένου της και κυνηγάει από το σπίτι τουτον Φίγκαρο καιτον κόμη.
Οδον Μπάρτολο κάνει πράξη τη συμβουλή για συκοφαντία τουδον Μπαζίλιο και πείθει τη Ροζίνα ότι ο Λιντόρο δεν είναι παρά ένας απεσταλμένος του κόμη που θέλει απλώς νατην κοροϊδέψει. Η κοπέλα, πικραμένη, συμφωνεί νατον παντρευτεί και αυτός καλεί αμέσως τον συμβολαιογράφο. Εκείνη τη στιγμή έρχεται καιοδον Μπαζίλιο, ενώ ο Φίγκαρο καιο κόμης μπαίνουν στο σπίτι σκαρφαλώνοντας από το παράθυρο και φτάνουν στη Ροζίνα. Τελικά ο κόμης αποκαλύπτει την ταυτότητά του, γιανα ξεκαθαρίσει την κατάσταση και πείθει το κορίτσι γιατην ειλικρίνεια του έρωτά του.
Οδον Μπάρτολο, ωστόσο, έβγαλε τη σκάλα καιοι τρεις συνεργοί βρίσκονται χωρίς οδό διαφυγής. Εκείνη τη στιγμή έρχεται ο συμβολαιογράφος, που καλείται να συντάξει το σύμφωνο γάμου μεταξύ τουδον Μπάρτολο και της Ροζίνας. Εκμεταλλευόμενος την προσωρινή απουσία του κηδεμόνα, ο κόμης ζητά από τον Φίγκαρο καιτονδον Μπαζίλιο (χρηματίζοντας τονκαι πάλι) να ενεργήσουν ως μάρτυρες καινα εισαγάγουν το όνομά τουστο συμβόλαιο αντί τουδον Μπάρτολο. Φτάνοντας πολύ αργά, ο τελευταίος μένει μετην πενιχρή παρηγοριά ότι μπορεί να κρατήσει την προίκα της Ροζίνας, την οποία ο κόμης Αλμαβίβα αρνείται. Και όλοι γιορτάζουν τον θρίαμβο του έρωτα.