Το τριφθοριούχο βόριο ανακαλύφθηκε το1808 από τους Ζοζέφ Λουΐς Γκέι - Γουσάκ (Joseph Louis Gay-Lussac) καιΛουΐς Ζακ Θέρναρντ (Louis Jacques Thénard), που προσπαθούσαν να απομονώσουν υδροφθορικό οξύ συνδυάζοντας φθοριούχο ασβέστιο και βορικό οξύ. Ωστόσο, οι ατμοί του υλικού που παρήγαγαν δεν χάραζαν τογυαλί, όπως περίμεναν. Γιατο λόγο αυτό ονόμασαν την (τότε) νέα ένωση «φθοροβορικό αέριο» (fluoboric gas).
Αντίθετα μετα τριαλογονίδια του αργιλίου, τα τριαλογονίδια του βορίου είναι όλα μονομερικά. Υφίστανται ταχέως αναστρέψιμο διμερισμό, όπως φαίνεται και από την υψηλή ταχύτητατωναντιδράσεων ανταλλαγής αλογόνων:
Εξαιτίας της μεγάλης ευκολίας αυτής της ανταλλαγής, τα μικτά αλογονίδια δεν είναι δυνατό να παραχθούν σε καθαρή μορφή.
Ημοριακή γεωμετρίατου τριφθορίδιου του βορίου (BF3) μπορεί να περιγραφεί ως επίπεδητριγωνική, μεσυμμετρία D3h, σύμφωνα μετην πρόβλεψη της θεωρίας VSEPR. Παρόλο πουτομόριότου αποτελείται από τρεις πολύ πολωμένους ομοιοπολικούς δεσμούς (63%), η (συνισταμένη) διπολική ροπή είναι μηδενική (0), γιατί οι συνιστώσες αλληλοεξουδετερώνονται εξαιτίας της υψηλής συμμετρίας. Το σύστημα είναι ισοηλεκτρονιακό μετο αυτό του ανθρακικού ανιόντος (CO3-), αλλά γιατο τριφθοριούχο βόριο (όπως και άλλες βοριούχες ενώσεις) συχνά αναφέρεται ότι έχουν χάσμα οκτάδας, περιγραφή που ενισχύεται από ρηνεξώθερμη αντιδραστικότητάτου απέναντι σεβάση κατά Lewis.
Τομήκος δεσμού B-F (131,3 pm) είναι κοντύτερο από το αναμενόμενο για απλό ομοιοπολικό δεσμό μεταξύ τωνδυο στοιχείων και αυτό εξηγείται από την παρουσία π-δεσμούμετο άτομο του φθορίου, λόγω επικάλυψης των p τροχιακώντου ατόμου βορίου καιτων τριών (3) ατόμων φθορίου[2].
Ειδικά το σύμπλοκο BF3OEt2 (διαιθυλαιθεροβοριοτριφθορίδιο), είναι ένα υγρό που χρησιμοποιείται συχνά ως φορέας του σχετικά δύσχρηστου (ως πολύ τοξικό αέριο) βοριοτριφθορίδιου. Γιατον ίδιο σκοπό χρησιμοποιείται επίσης καιτο αντίστοιχο σύμπλοκο μετοδιμεθυλοθειαιθέρα, δηλαδή το BF3SMe2 (διμεθυλοθειαιθεροβοριοτριφθορίδιο).
Σύγκριση μετην αντίστοιχη συμπεριφορά των άλλων βοριοτριαλογονιδίων
Τα τρία (3) ελαφρύτερα βοριοτριαλογονίδια (BX3, όπου X: φθόριο, χλώριο, βρώμιοκαιιώδιο) σχηματίζουν σταθερά σύμπλοκα με τις συνηθισμένες βάσεις κατά Lewis. Η σχετική σταθερότητά τους μπορεί να μετρηθεί με βάση τη σχετική παραγωγή θερμότητας κατά των σχηματισμό αντίστοιχων συμπλόκων. Με βάση τέτοιες μετρήσεις προέκυψε η ακόλουθη σχετική σειρά ισχύος οξέων κατά Lewis γιατα τρία (3) ελαφρύτερα βοριοτριαλογονίδια:
BF3 < BCl3 < BBr3
Αντίθετη όμως είναι η σχετική σειρά ισχύος τωνπ - δεαμών:
BF3 > BCl3 > BBr3
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα μόρια μετη μικρότερη σχετική ισχύ π- δεσμού να πυραμιδίζονται (δηλαδή να σχηματίζουν πιο εύκολα σύμπλοκα στα οποία η σχετική θέση ατόμων βορίου και αλογόνων να βρίσκονται σε θέσεις κορυφών τριγωνικιής πυραμίδας, αντί σε επίπεδη τριγωνική θέση, όπως στα μόρια των ίδιων των βοριοτριαλογονιδίων) πιο εύκολα[5]. Οι λόγοι για αυτή τη σχετική διαφοροποίηση της ισχύος τωνπ - δεσμών δεν είναι απόλυτα ξεκαθαρισμένα[2], αλλά μια σχετική πρόταση θεωρεί ότι η κυριότερη αιτία είναι το σχετικό μέγεθος των ατόμων των αλογόνων. ΄Ετσι, π.χ. το άτομο τουφθορίου είναι πολύ μικρότερο από το αντίστοιχο τουιωδίου, με αποτέλεσμα να είναι μεγαλύτερη η επικάλυψη του 2pz τροχιακού του φθορίου μετο (άδειο) 2pz τροχιακό του βορίου σε σχέση μετην επικάλυψη του 5pz τροχιακού του ιωδίου μετο (άδειο) 2pz τροχιακό του βορίου. Άρα η ισχύς τουημιπολικού δεσμού F→B είναι μεγαλύτερη από αυτή του αντίστοιχου Ι→Β. Μισ άλλη εξήγηση της σχετικής οξύτητας κατά Lewis που δόθηκε είναι ότι για παρόμοιους λόγους (διαφοράς επικάλυψης), εξασθενείται η ισχύς του ημιπολικού δεσμού σε αχέαη μετον αντίστοιχο , όπου L το κενρικό άτομο της βάσης κατά Lewis μετην οποία συμπλοκοποιείται το κάθε βοριοτριαλογονίδιο[6][7].
Το βοριοτριφθορίδιο αντιδρά μετονερό (H2O) και δίνει βορικό οξύ (H3BO3) καιτετραφθοροβορικό οξύ (HBF4). Η αντίδραση αρχίζει μετο σχημματισμό συμπλόκου H2O→BF3, πουστη συνέχεια χάνει υδροφθόριο (HF), το οποίο δίνει τετραφθοροβορικό οξύ με βοριοτριφθορίδιο πουδεν αντέδρασε[8]:
↑Cotton, F. A.; Wilkinson, G.; Murillo, C. A.; Bochmann, M. (1999). Advanced Inorganic Chemistry (6th Edn.) New York: Wiley-Interscience. ISBN 0-471-19957-5.
↑Group V Chalcogenide Complexes of Boron Trihalides Boorman, P. M.; Potts, D. Canadian. Journal of Chemistry (Rev. can. chim.) volume 52, (1974) pp 2016-2020
↑T. Brinck, J. S. Murray and P. Politzer (1993). "A computational analysis of the bonding in boron trifluoride and boron trichloride and their complexes with ammonia". Inorg. Chem. 32 (12): 2622–2625. doi:10.1021/ic00064a008.
↑C. A. Wamser, Journal of the American Chemical Society, v. 73, p. 409 (1951)